ارزیابی مکانی کیفیت زندگی شهری: مورد مطالعه منطقه 2 تهران
نویسندگان
1 گروه جغرافیای انسانی، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران
2 گروه شهرسازی، واحد پردیس، دانشگاه آزاد اسلامی، پردیس، ایران.
3 گروه شهرسازی، دانشکده پدافند غیرعامل، دانشگاه عالی دفاع ملی، تهران، ایران
doi
10.22059/jurbangeo.2024.366022.1864چکیده
ارزیابی و کمیسازی کیفیت زندگی شهری یکی از پیشنیازهای مهم و کلیدی در برنامهریزی و توسعه شهری است. هدف اصلی مطالعه حاضر ارائه یک استراتژی مبتنی بر سیستم تصمیمگیری چند معیاره مکانی برای ارزیابی کیفیت زندگی شهری در منطقه 2 تهران میباشد. برای این منظور، از 8 زیرمعیار محیطی و 6 زیرمعیار زیرساختی استفاده شد. وزن معیارها و زیرمعیارها موثر بر اساس نظر کارشناسان با استفاده از روش بهترین-بدترین محاسبه شد. سپس از روش میانگین وزنی مرتبشده برای تولید نقشههای کیفیت زندگی شهری در سناریوهای ذهنی مختلف استفاده شد. در نهایت، توزیع مکانی جمعیت در کلاسهای مختلف کیفیت زندگی شهری ارزیابی شد. از بین معیارهای زیرساختی و محیطی به ترتیب معیارهای تراکم جمعیت و آلودگی هوا دارای بیشترین تأثیر در کیفیت زندگی شهری بودند. نقشههای کیفیت زندگی شهری در سناریوهای مختلف نشان داد که با افزایش درجه خوشبینی مساحت طبقات با کیفیت زندگی شهری بالا و خیلی بالا افزایش و با کاهش مقدار درجه خوشبینی مساحت طبقات با کیفیت زندگی شهری بالا و خیلی بالا کاهش مییابد. نتایج این مطالعه نشان داد که درصد بالایی از جمعیت در محیط شهری در شرایط کیفیت زندگی شهری پایین ساکن هستند که بیانگر ضرورت ارزیابی وضع موجود کیفیت زندگی شهری و برنامهریزی برای بهبود وضع وجود میباشد
