سنجش درون استانی عوامل موثر بر ارتقاء کیفیت زندگی در شهرهای میانی و کوچک مطالعه موردی: شهر قزوین و ضیاءآباد
نویسندگان
1 گروه شهرسازی، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران
2 گروه شهرسازی، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران
3 گروه شهرسازی، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران
doi
10.22059/jurbangeo.2022.340473.1676چکیده
یکسان انگاشتن مفهوم کیفیت زندگی در شهرها، موجب میشود که برنامهریزان شهری درک دقیقی از عوامل موثر بر احساس کیفیت زندگی نداشته باشند. لذا با توجه بهاندازه شهر، شاخصهای متفاوتی را برای سنجش کیفیت زندگی باید در نظر گرفت. بنابراین با توجه به هدف اصلی پژوهش که شناخت، شناسایی و تدوین عوامل موثر بر ارتقاء کیفیت زندگی در شهرهای میانی و کوچک در مقیاس درون استانی است، شهرهای قزوین و ضیاءآباد در استان قزوین بهعنوان نمونههای مطالعاتی انتخاب شدند. جهت نیل به هدف پژوهش از روش تحلیل عاملی اکتشافی و تحلیل رگرسیون استفاده شد. یافتهها نشان میدهد که، یکسان انگاری شاخصهای موثر بر کیفیت زندگی در تمامی شهرها امر صحیحی نمیباشد و برخی از مفاهیم مانند اندازه شهر در تدوین و انتخاب شاخصهای موثر بر کیفیت زندگی موثر میباشند. ازاینرو شاخصهای موثر بر کیفیت زندگی در هر شهر با توجه به برخی مفاهیم مانند ویژگیهای شهر یا اندازه شهر میتواند متفاوت باشند. بررسی نمونههای مطالعاتی نیز نشان میدهد که در شهرهای کوچک بر اثر همبستگی اجتماعی قوی در میان افراد و اهمیت والای مفاهیم اجتماعی و فرهنگی، شاخصهای اجتماعی دارای اهمیت بیشتری میباشند و در شهرهای میانی به دلیل اهمیت یافتن مفاهیم اقتصادی و خدمات شهری در زندگی مردم و ارتباطات کمتر افراد نسبت به هم و کمرنگ شدن همبستگی و ارتباطات اجتماعی، شاخصهای خدمات و امکانات شهری و عوامل اقتصادی دارای بیشترین اهمیت در تبیین کیفیت زندگی است. همین امر نشاندهنده عدم یکسان بودن شاخصهای کیفیت زندگی در تمامی شهرها میباشد