تبیین نقش سرمایه اجتماعی در تحقق تاب آوری اجتماعی در دوران پاندمی کرونا (مطالعه ای در کلان شهر اهواز)
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد رشته جغرافیا و برنامه ریزی شهری، دانشگاه کاشان
2 دکتری جغرافیا و برنامه ریزی شهری دانشگاه شهید چمران اهواز
doi
10.22059/jurbangeo.2023.350662.1752چکیده
پژوهش حاضر تلاش کرده است تا نقش سرمایه اجتماعی را در تحقق و ارتقای تابآوری اجتماعی در کلانشهر اهواز در دوران پاندمی کرونا مورد تحلیل قرار دهد. دو سؤال اصلی پژوهش این گونه طرح شد که نخست: کیفیت تحقق شاخصهای تبیین کننده سرمایه اجتماعی و تابآوری اجتماعی به عنوان پیشران های کلان پژوهش در کلانشهر اهواز در دوران پاندمی کرونا چگونه است؟ دوم : نقش سرمایه اجتماعی در تحقق تاب اوری اجتماعی در کلانشهر اهواز در دوران پاندمی کرونا چگونه تبیین می شود؟ در این راستا،پژوهش حاضر با هدف گذاری کاربردی و با روش شناسی «توصیفی-تحلیلی» به انجام رسیده است. برای گردآوری داده های پژوهش از روش میدانی با ابزار پرسشنامه استفاده شده است. برای این منظور به روش آنلاین، از نظرات 667 شهروند ساکن در کلانشهر اهواز در بازه زمانی تیرماه تا آذر ماه 1400 استفاده شد. نتایج پژوهش نشان میدهد که نخست: بر اساس مدل شباهت به گزینه ایده آل فازی (FTOPSIS)، کیفیت تحقق معیارهای زیرساختهای اجتماعی و اعتماد اجتماعی از منظر سرمایه اجتماعی و شاخصهای و برنامه ریزی توسعه اجتماعی و تسهیلات اجتماعی از منظر تاب آوری اجتماعی در کلانشهر اهواز در دوران پاندمی کرونا در ضعیفترین حالت نسبت به دیگر معیارهای تبیین کننده میباشد. دوم : بر اساس نتایج مدلسازی معادلات ساختاری در قالب نرم افزار LISREL سرمایه اجتماعی دارای نقشی مثبت و معنادار در تحقق و ارتقای تابآوری اجتماعی در کلانشهر اهواز در دوران پاندمی کرونا می باشد.