تأثیر بیان ژن P19 بر افزایش میزان رونویسی و تولید پروتئین نوترکیب پلاسمینوژن بافتی انسانی (rtPA) در گیاه توتون (Nicotiana benthamiana)

نویسندگان

1 گروه ژنتیک و به‌نژادی گیاهی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران

2 گروه بیوتکنولوژی کشاورزی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران

3 تهران- گیشا- دانشگاه تربیت مدرس- دانشکده کشاورزی- گروه اصلاح نباتات و بیوتکنولوژی

doi
10.22103/jab.2020.15628.1217
چکیده

هدف: فعال‌کننده پلاسمینوژن بافتی (rtPA) یکی از مهم‌ترین داروها در درمان بیمارهای قلبی است. این دارو به‌صورت پروتئین نوترکیب در سیستم‌های بیانی تولید می‌شود که هزینه‌های تولید بسیار بالایی دارد. سیستم بیان موقت به‌دلیل بیان زیاد، سرعت ‌بالا، هزینه پایین و عدم تأثیرپذیری مکانی جهت بیان پروتئین بسیار مناسب می‌باشد. با این ‌وجود مشخص ‌شده است که خاموشی پس از رونویسی حاصل از کمپلکس RISC بر میزان بیان پروتئین نوترکیب تأثیر می‌گذارد. یکی از مهم‌ترین سرکوب کننده‏های خاموشی RNA شناخته شده در گیاهان، پروتئین P19 می‏باشد که از طریق میل ترکیبی زیادی که با siRNA دو رشته‏ای دارد به آن متصل می‌گردد و آن را تجزیه می‌کند و مانع خاموشی ژن می‌گردد. هدف از مطالعه حاضر بررسی تأثیر بیان هم‌زمان ژن P19 بر بیان ژن فعال‌کننده پلاسمینوژن بافتی (rtPA) در سطح رونویسی و پروتئین در گیاه توتون Nicotiana benthamiana بود. مواد و روش‌ها: در تحقیق حاضر میزان بیان ژن rtPA در سطح رونویسی و پروتئین مورد بررسی قرار گرفت. در این تحقیق از تزریق هم‌زمان اگروباکتریوم حاوی ناقل دوتایی pCAMBIA1304-rtPA و اگروباکتریوم حاوی ناقل pCAMBIA1304-P19 در مقایسه با اگروباکتریوم حاوی تنها ناقل بیانی pCAMBIA1304-rtPA استفاده شد. نمونه­های برگی در روزهای 4، 7 و 10 روز پس از تلقیح با آگروباکتریوم تهیه شدند. سپس میزان رونویسی و پروتئین با استفاده از آزمون ReaTime PCR و الایزا محاسبه شد. نتایج: نتایج آزمون Real Time PCR حاکی از افزایش 34 درصد میزان رونویسی ژن rtPA در حضور P19 نسبت به شاهد بود. بیشترین میزان رونویسی از ژن‌های P19 و rtPA باگذشت چهار روز از تلقیح گیاهان با اگروباکتریوم حاصل شد. نتایج الایزا نشان داد که میزان بیان پروتئین rtPA در حضور ژن P19 در روز هفتم و دهم پس از تلقیح به ترتیب 89 و 84 میکروگرم بر گرم وزن‌تر برگ بود که در مقایسه با شاهد به‌ترتیب به‌میزان 12 و 15 درصد بیشتر بود. نتیجه‌گیری کلی: نتایج نشان داد که کاربرد P19 علاوه بر سرکوب خاموشی ژن، می‌تواند برای دست‌یابی به بیان در سطح بالا مؤثر باشد.