شناسایی پیشرانهای کلیدی برنامهریزی محلی سکونتگاههای روستایی موردمطالعه: استان آذربایجان شرقی
نویسندگان
1 دکتری جغرافیا و برنامهریزی روستایی، پژوهشگر پسادکتری صندوق حمایت از پژوهشگران و فناوران کشور (INSF)، تبریز، ایران
2 استاد، گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشکده برنامهریزی و علوم محیطی، دانشگاه تبریز، تبریز، ایران
doi
10.22034/gp.2022.51406.2997چکیده
برنامهریزی محلی سکونتگاههای روستایی موضوعی اجتنابناپذیر بوده و نیازمند آیندهنگاری و تدوین سیاستهای توسعهای مناسب در این زمینه است. پژوهش حاضر ازنظر هدف کاربردی بوده و به لحاظ ماهیت و گردآوری اطلاعات از نوع توصیفی - تحلیلی و بر مبنای ماهیت دادهها ترکیبی و به لحاظ زمان از نوع آیندهنگاری است. حجم نمونه پژوهش حاضر متشکل از ۳۰ نفر پانل افراد پاسخگو است. برای آیندهنگاری و پردازش ماتریس تأثیرات متقابل از روش میکمک استفاده شده است. طرحهای توسعه محلی شامل «طرحهای هادی روستایی، طرح ساماندهی مناطق روستایی، طرح تجمیع روستاهای پراکنده، طرح بهسازی، طرح ساماندهی و حفاظت از روستاهای واجد ارزش، طرح توسعه و عمران روستایی، طرح توسعه پایدار منظومههای روستایی و برنامه توسعه اقتصادی و اشتغالزایی نواحی روستایی» میباشد. با توجه به اهمیت موضوع طرحهای توسعه محلی در فضای جغرافیایی سکونتگاههای روستایی استان آذربایجان شرقی کموبیش مؤثر بودهاند که قلمرو مطالعه تحقیق را شامل میشوند. تعداد 22 متغیر تأثیرگذار و در نهایت 7 پیشران کلیدی: «ایجاد یک نظام مدیریتی واحد و مشخص برای روستاها، پتانسیل محلی در جریان برنامهریزی، طرحهای بخشی و محلی، مشارکت ذینفعان، خودکفایی منابع در یک منظومه، نقش شهرهای میانی در توسعه محلی روستایی و درنهایت الگوی اجرایی مناسب» در برنامهریزی محلی سکونتگاههای روستایی شناسایی شدند. «ایجاد یک نظام مدیریتی واحد و مشخص برای روستاها» در رتبه اول تأثیرگذاری مستقیم و غیرمستقیم قرار گرفته و حائز اهمیت فراوان است.
