بهبود توزیع درآمد در مناطق شهری ایران (رویکرد تعیین کانون های سیاست گذاری براساس گروه های شغلی)
نویسندگان
1 دانشیار گروه اقتصاد، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران
2 دانشجوی دکترای اقتصاد شهری و منطقه ای دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران
3 دانشیار گروه اقتصاد، دانشگاه رازی، کرمانشاه، ایران
doi
10.22059/jte.2023.350199.1008734چکیده
در مطالعه حاضر شاخص اتکینسون، زنگا و ضریب جینی برای استانهای ایران به تفکیک گروههای شغلی مورد بررسی قرارگرفته؛ زیرا کاهش نابرابری از ﻣﺴﺎﺋﻞ مهم اﻗﺘﺼﺎدی– اﺟﺘﻤﺎﻋﯽ بوده و نابرابری منطقهای از موانع مهم و مؤثر در مسیر رشد و توسعه هر منطقه است؛ بنابراین توجه به اقتصاد منطقهای و شناخت ویژگیهای جزئی هر استان، امکان برنامهریزی بهتر را جهت تحقق اهداف توسعه فراهم میکند. در این راستا محاسبه معیارهای اندازهگیری نابرابری حائز اهمیت میباشد. با توجه به اینکه ضریب جینی و شاخص زنگا از ابزارهای آماری برای اندازهگیری نابرابری بوده و شاخص اتکینسون برگرفته از رفاه اجتماعی افراد است، آثار توزیع درآمد در دو بعد مختلف سنجیده شده است. بدین منظور از دادههای طرح درآمد- هزینه خانوار مرکز آمار ایران طی دوره 1392-1398 استفاده شده است. همچنین تلاش شده است تا با بهرهگیری از رویکرد اقتصاد منطقهای ضریب مکانی تصویر واقعیتری از نقش نابرابری بین مناطق در ایجاد و تشدید نابرابری در مناطق شهری ایران ارائه شود. درنتیجه گروه شغلی هدف برای بهبود هرچه بیشتر نابرابری بر مبنای رویکرد ضریب مکانی در مناطق شهری هریک از استانها، مشخص شده است. براین اساس در بیشتر استانها گروههای شغلی «مدیران» و «کارمندان» نسبت به سایر گروههای شغلی از وضعیت توزیع درآمد مناسبتری برخوردار بوده و گروههای شغلی «متصدیان و مونتاژکاران ماشینآلات و رانندگان» و «کارگران ساده» در بیشتر استانها نسبت به سایر گروههای شغلی وضعیت بغرنجتری داشته است (البته به علت بهینه نبودن دادهها در سطح استان، بهتر است نتایج با احتیاط مدنظر قرار گیرد) و برمبنای شاخص ضریب مکانی باید بهعنوان گروههای شغلی هدف در اولویت بهبود وضعیت توزیع درآمد قرار بگیرند. طبقهبندی JEL: D33، D31، D63، D30