مطالعۀ بهرۀ ایزوتوپی و نیمه عمر شکافت خودبهخودی دو ایزوتوپ ابرسنگین (_104^266)Rf و (_104^268)Rff
نویسندگان
1 گروه فیزیک هستهای، دانشکده علوم پایه، دانشگاه مازندران، بابلسر
2 گروه فیزیک هستهای، دانشکده علوم پایه، دانشگاه مازندران، بابلسر
doi
10.47176/ijpr.23.1.01588چکیده
بازده ایزوتوپی و نیمه عمر شکافت خودبهخودی ایزوتوپهای (_ 104^266)Rf و (_104^268)Rf هستۀ ابرسنگین رادرفوردیوم محاسبه و با مقادیر تجربی مقایسه شده است. برای هر جفت پارههای شکافت، احتمال تونل زنی از سد شکافت و ثابت واپاشی با استفاده از روش WKB محاسبه و از مجموع ثابت واپاشی دو پارگیهای محتمل، ثابت واپاشی کل و سپس نیمه عمر شکافت خودبهخودی دو ایزوتوپ را به دست آوردیم. برای محاسبۀ سد شکافت واپاشی از پتانسیل هستهای مجاورتی به علاوه پتانسیل کولنی استفاده کردهایم (به علت زوج-زوج بودن دو ایزوتوپ، اسپین هستهها صفر و بنابراین پتانسیل گریز از مرکز صفر در نظر گرفته شده است). سد پتانسیل شکافت بر حسب عدد جرمی پارۀ شکافت برای دو ایزوتوپ رسم شده است. معمولآ شکافت خودبهخودی در هستههای ابرسنگین به گونهای رخ میدهد، که انرژی تحریکی هستۀ مادر، کم و بنابراین تعداد نوترونهای گسیل شده به همراه شکافت کم و قابل صرف نظر کردن میشود. بدین سبب در این روش که به شکافت سرد معروف است معمولآ از گسیل نوترون به همراه شکافت صرفنظر میشود. بهرههای ایزوتوپی محاسبه شده برای دو ایزوتوپ (_ 104^266)Rf و (_104^268)Rf برای دو پارگیهای محتمل، نشان داده شده است که تولید دو پاره (_52^134)Teو(_52^132)Te به ترتیب برای ایزوتوپهای (_104^266)Rf و (_104^268)Rf بیشترین بهره را دارند. وجود اختلاف خیلی کم بین مقادیر محاسبه شده و مقادیر اندازه گیری شده نشان دهندۀ اعتبار و دقت روش مورد استفاده است.