بکارگیری صفحات آبدوست پلانت بک در خاک و نقش آن بر رشد و میزان مصرف آب نهال تاغ در منطقه بیابانی کاشان
نویسندگان
1 دانشیار ایستگاه تحقیقاتی کشاورزی و منابع طبیعی کاشان
2 پیکانشهر، باغ گیاهشناسی ملی ایران، موسسه تحقیقات جنگل ها و مراتع کشور
3 دانشیار، بخش تحقیقات بیابان، موسسه تحقیقات جنگلها و مراتع کشور، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، تهران، ایران
4 استاد پژوهشی، موسسه تحقیقات جنگلها و مراتع کشور، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، تهران، ایران
doi
10.22059/ije.2024.368377.1773چکیده
ذخیرهسازی آب در خاک به هنگام نهالکاری از چالشهای اصلی تثبیت بیولوژیکی بهویژه در مناطق خشک و بیابانی است. در این مطالعه استفاده از صفحات آبدوست کاملا بیولوژیک با نام تجاری پلانتبک به مدت سه سال (1397-1399) بر روی گونه تاغ (Haloxylon persicum) در ایستگاه تحقیقات مناطق خشک و بیابانی کاشان و مقایسه آن با شاهد مورد آزمون قرار گرفت. به این منظور کاشت نهالها بر روی صفحات پلانتبک که داخل چالههایی به عمق 30-40 سانتیمتر کارگذاری شده بود، انجام شد. آبیاری نهالها چهار هفته و دو هفته یک بار طی شش ماه در دو سال (بهار و تابستان) در مقادیر 10 و 20 لیتر برای هر پایه انجام شد. دادهها بر اساس طرح کرتهای دو بار خرد شده در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با استفاده از برنامه نرمافزار SAS تجزیه آماری شدند و مقایسه میانگینها به روش دانکن انجام شد. نتایج نشان داد، اثر تیمار مصرف آب بر قطر تاج، حجم تاجپوشش و میزان بیوماس معنیدار است. از برهمکنش میانگین تولید بیوماس در تیمارهایی که معنیدار بودند نتیجه گردید که پلانتبک بطور متوسط نسبت به میانگین همان تیمارهای شاهد بیش از 20درصد برتری دارد. بنابراین میتوان گفت که استفاده از صفحات آبدوست پلانتبک در خاک در مجموع نسبت به شاهد لااقل به همین مقدار در کاهش مصرف آب مؤثرتر بودند.