شناسایی و بهکارگیری عوامل اصلی مؤثر در محلات شهر هوشمند بهمنظور تجدید حیات شهری بافتهای ناکارآمد شهری مطالعه موردی: محله نظامآباد شهر تهران
نویسندگان
1 گروه شهرسازی، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران
2 گروه شهرسازی، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران
3 گروه شهرسازی، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران
doi
10.22059/jurbangeo.2022.328106.1562چکیده
بافتهای ناکارآمد شهری، چرخه تغییرات شرایط کالبدی، اجتماعی و زیستمحیطی شهری را در معرض فرسودگی قرار میدهد. تجدید حیات شهری رویکردی جامع و همهجانبه نگر در جهت رفع مشکلات بافتهای ناکارآمد میباشد. در این پژوهش از رویکرد شهر هوشمند در جهت تحقق تجدید حیات شهری به کار گرفتهشده است. پژوهش حاضر بر آن است تا با بهکارگیری اصول محلات شهر هوشمند، روشهای خلاق را برای ارتقا کیفیت زندگی ساکنان موجب شود. این پژوهش از نوع کاربردی و روش آن ترکیبی میباشد. در بخش کیفی بامطالعه متون معتبر شاخصهای مؤثر در زمینه محلات شهر هوشمند و تجدید حیات استخراج شد. در بخش کمی با استفاده از روش تحلیل عاملی اکتشافی، عوامل اصلی تأثیرگذار در محلات شهر هوشمند، استخراج و در تحلیل رگرسیون میزان تأثیر عوامل محلات شهر هوشمند بر ابعاد تجدید به کار گرفته شد. در این پژوهش از ابزارهای تحقیقاتی چون پرسشنامه و مشاهده میدانی در محله نظامآباد استفادهشده است. جهت تحلیل دادههای پرسشنامه از روش تحلیل عاملی اکتشافی و محاسبه رگرسیون مرحلهبهمرحله بین عوامل محلات شهر هوشمند و ابعاد رهیافت تجدید حیات شهری استفادهشده است. محله قدیمی نظامآباد به دلیل فرسودگی و نارساییهای کالبدی متعدد نیازمند سامان یابی میباشد. در این پژوهش محله نظامآباد بهعنوان نمونه مطالعاتی انتخابشده است. با بهکارگیری اصول محلات شهر هوشمند در بعد اجتماعی با درصد واریانس 1/12 درصد، بعد اقتصادی با درصد واریانس 1/62 درصد و در بعد کالبدی- محیطی با درصد واریانس 8/19 درصد میتوان باعث ارتقا تجدید حیات شهری در محله نظامآباد شد. این موضوع بیانگر آن است که بخش قابلتوجهی از تغییرات بُعد اقتصادی تجدید حیات توسط عوامل محلات شهر هوشمند بیان میشود.