تأثیرات بهینهسازی مصرف آب بر توسعۀ گردشگری پایدار
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری گردشگری پردیس بینالمللی قشم دانشگاه تهران، ایران
2 مدرس دانشکدۀ گردشگری، دانشگاه تهران، ایران
doi
10.22059/ije.2024.369521.1780چکیده
آب یک عنصر مهم برای حفاظت از اکوسیستم است. بهتازگی آگاهی نسبت به ارزش این منبع از دست رفته است که نیاز به اقدام علمی و عملی برای ترغیب ظهور نگرش جدید در مورد آب دارد. گردشگری به منابع آبی پتانسیل زیادی میدهد، زیرا توسعۀ چنین منابع جذابی را تسهیل میکند. هدف پژوهش حاضر، بررسی تأثیر بهینهسازی مصرف آب بر توسعۀ گردشگری پایدار بود. روش تحقیق از نظر ماهیت کاربردی؛ و از نظر روش اجرا توصیفیـ همبستگی بود. جامعۀ آماری پژوهش حاضر شامل 80 نفر از مدیران هتلهای پنجستاره و چهارستارۀ مناطق جنوب ایران (کیش، قشم و بندرعبارس) بود. با توجه به محدود بودن تعداد جامعۀ آماری با استفاده از سرشماری کل اعضای جامعۀ آماری انتخاب شدند. ابزار تحقیق پرسشنامۀ بهینهسازی مصرف آب جمالی و زمانی (1394)، پرسشنامۀ توسعۀ گردشگری پایدار کاترل و همکاران (2013) و پرسشنامۀ آگاهی زیستمحیطی خان و همکاران (2022) بود. روایی صوری و محتوایی پرسشنامه به تأیید خبرگان سازمانی رسیده و پایایی پرسشنامه با استفاده از آلفای کرونباخ بیشتر از 7/0 به دست آمد. برای تجزیهوتحلیل دادهها از مدلسازی معادلات ساختاری (SEM) با رویکرد حداقل مربعات جزئی (PLS) در نرمافزار Smart PLS استفاده شد. یافتهها نشان داد بهینهسازی مصرف آب بر توسعۀ گردشگری پایدار و مؤلفههای آن (بعد محیطی، بعد اقتصادی، بعد اجتماعیـ فرهنگی و بعد سازمانی) تأثیر معنادار دارد (P<0.05). همچنین، بهینهسازی مصرف آب بر آگاهی زیستمحیطی تأثیر معنادار دارد (P<0.05).