نقش اپیژنتیک در تنظیم مکانیسمهای دفاعی
نویسندگان
1 بخش علوم دامی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شهید باهنر کرمان
2 گروه بیماری شناسی گیاهی، واحد رفسنجان، دانشگاه آزاد اسلامی، رفسنجان، ایران و باشگاه پژوهشگران جوان و نخبگان، واحد رفسنجان، دانشگاه آزاد اسلامی، رفسنجان، ایران
doi
10.22103/jab.2019.14344.1145چکیده
هدف: اپیژنتیک شامل تغییرات ژنتیکی قابل توارث است که بر الگوی بیان ژنها تاثیر دارد، اما این تغییرات به دلیل تغییر در توالی DNA نمیباشند. بهعلاوه، موجودات از طریق برخی از مکانیسمهای ملکولی و سلولی در مقابل عوامل بیماریزا مقاومت نشان میدهند. با توجه به نتایج مطالعات انجام شده به نظر میرسد که بین مکانیسمهای اپیژنتیکی و دفاعی ارتباط وجود داشته باشد. لذا، هدف تحقیق حاضر، بررسی چگونگی ارتباط اپیژنتیک و سیستم دفاعی موجودات و ارائه جدیدترین پیشرفتها در زمینة مطالعات انجام شده بر روی تنظیم اپیژنتیکی ارتباط موجود ـ میکروب (شامل باکتری و قارچ)، با تمرکز بر نقش تغییرات هیستون و متیلاسیون DNA ژنوم میزبان در مقاومت نسبت به بیماری و تجهیز سیستم دفاعی بود. بنابراین، مواردی از قبیل، مکانیسمهای ایجاد کننده تنظیمات اپیژنتیکی، نقش متیلاسیون DNA در اثر متقابل گیاه ـ میکروب، نقش متیلاسیون DNA بواسطه RNA در ارتباط گیاه ـ میکروب، تغییرات هیستونی، تغییرات هیستونی پس از ترجمه در اثرمتقابل گیاه ـ میکروب، نقش اپیژنتیک و microRNAs در سلامت حیوان، کنترل اپیژنتیکی تجهیز سیستم دفاعی و توارث فرا نسلی و تنظیم اپی ژنتیکی در عوامل بیماریزای گیاه و تاثیر آن بر بیماریزایی مورد بحث قرار گرفت. نتایج: توارث اپیژنتیکی میتواند جانوران یا گیاهانی را ایجاد کند که از طریق مکانیسمهای بلند مدت و کوتاه مدت خود را با شرایط خاص محیطی تطبیق دهند. بررسی نتایج مطالعات انجام شده توسط پژوهشگران مختلف شواهدی گویا در مورد مشارکت مکانیسمهای اپیژنتیکی در تجهیز دفاع فرانسلی (transgenerational defense priming) فراهم ساخته است. نتیجهگیری: درک بیشتر ما از نحوة مشارکت مکانیسمهای اپیژنتیک در سیستم دفاعی جانور یا گیاه و نحوة تعامل عوامل بیماریزا با این مکانیسم میتواند احتمالات جدیدی را برای استراتژیهای نوین حفاظت از محصولات فراهم سازد.