ارائة الگوی منطقهبندی شهری بهینه در ایران (نمونة موردی: شهر رشت)
نویسندگان
1 استادیار گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری دانشگاه گیلان، رشت، ایران
2 کارشناس ارشد جغرافیا و برنامهریزی شهری دانشگاه گیلان، رشت، ایران
3 دانشیار گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری دانشگاه گیلان، رشت، ایران
doi
10.22059/jurbangeo.2021.320159.1475چکیده
تعدد سازمانهای موجود در کنار نوع سیستم اداری کشور باعث شده است تا ادارة شهرها در ایران از سوی نهاد واحدی صورت نگیرد. از طرفی هریک از این سازمانها برای تسهیل عملکردی و خدماترسانی و همچنین پوشش کامل محدودة تحت مدیریت خود، با استفاده از دستورالعملهای سازمان بالادست خود اقدام به منطقهبندی اداری میکنند که تعدد قوانین موجود در این زمینه و بیتوجهی به مقولة مدیریت یکپارچة شهری، همپوشانی مناطق اداری را در شهرهای بزرگ سبب شده است. پژوهش حاضر بهمنظور بررسی وضعیت منطقهبندی شهری و ارائة الگوی بهینه منطقهبندی در راستای مدیریت یکپارچه شهری ایران در شهر رشت صورت گرفته است. روش انجام این پژوهش، توصیفی تحلیلی بوده که با استفاده از روشهای آماری و زمین آماری اجرا شده است. نتایج بررسی وضع موجود مناطق اداری تحت نظارت پنج سازمان برق، گاز، آب و فاضلاب، مخابرات و شهرداری، نشان از منطقهبندی تصادفی و ناهمگن آنها دارد که آزمون اسپیرمن وجود رابطة مستقیم بین وسعت مناطق موجود- تعداد تداخل آنها و نیز مساحت همپوشان مناطق اداری- فاصله از مرکز شهر را تأیید میکند. همچنین مشخص شد، شاخصهای مورد استفادة سازمانها، مناسب منطقهبندی نیستند؛ درحالیکه شاخص پیشنهادی تراکم جمعیت از ضریب خودهمبستگی قابلقبولی در مناطق بهینة پیشنهادی برخوردار است، مناطق ارائهشده از نظر شکل هندسی و جمعیت تحت پوشش متوازنتر و همگنتر هستند. همچنین سنجش میزان تداخل مناطق اداری پیشنهادی نشان از وجود 9 محدودة همپوشان بدون تلاقی مرز بین مناطق پیشنهادی است که هشت مورد از محدودههای فوق، بر مناطق پیشنهادی شرکت مخابرات منطبق هستند.