اثربخشی آموزش مهارت دیدگاهگیری با روش تئاتر مجادله بر ارتقای فضیلت بخشش و قدردانی
نویسندگان
1 دانشیار روانشناسی تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شیراز
2 دانشآموخته کارشناسی ارشد روانشناسی تربیتی، دانشگاه شیراز
doi
10.22099/jsli.2022.6526چکیده
پژوهش حاضر در پی آن بود تا اثربخشی آموزش مهارت دیدگاهگیری، در دو حالت تصور خود و تصور دیگری، با روش تئاتر مجادله بر ارتقای فضیلت بخشش و قدردانی را تعیین و به مقایسه تأثیر دو حالت بپردازد. این پژوهش از نوع شبهآزمایشی با طرح پیشآزمونـ پسآزمون با دو گروه آزمایش و یک گروه کنترل بود. شرکتکنندگان در این پژوهش، 72 نفر از دانشآموزان دختر کلاس پنجم دبستان شهر شیراز بودند که با استفاده از روش نمونهگیری خوشهای انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش، مقیاس بخشش شیاراملو و همکاران و پرسشنامهی قدردانی مککالوف و همکاران بودند. یافتهها با استفاده از روش تحلیل واریانس چندمتغیری حاکی از آن بود که در گروه آزمایش تصور خود، آموزش دیدگاهگیری بر بعد گرایش به دلخوری ماندگار و در گروه آزمایش تصور دیگری بر بعد گرایش به دلخوری ماندگار و حساسیت به موقعیت آسیب، اثربخش است. اما بین دو گروه آموزش از لحاظ تمایل به بخشش و تمایل به انتقام تفاوت معنیداری وجود نداشت. علاوه بر این، در دو گروه آزمایش تفاوت معنیداری در فضیلت بخشش وجود نداشت. همچنین، اثربخشی آموزش دیدگاهگیری بر متغیر قدردانی نیز در هر دو گروه آزمایش تأیید شد. این در حالی است که نتایج، تفاوت معنیداری در اثربخشی آموزش دیدگاهگیری در حالت تصور خود و تصور دیگری بر قدردانی نشان نداد. در مجموع، میتوان گفت که آموزش دیدگاهگیری با روش تئاتر مجادله میتواند منجر به ارتقای فضیلتهای اخلاقی شود.
