نقش واسطهای خودکارآمدی در رابطه بین ذهنآگاهی و درگیری تحصیلی
نویسندگان
1 دانشیار روانشناسی تربیتی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شیراز
2 دانشآموخته کارشناسی ارشد روانشناسی تربیتی، دانشگاه شیراز
doi
10.22099/jsli.2022.6529چکیده
هدف این پژوهش بررسی نقش واسطهگری انواع خودکارآمدی (خودکارآمدی اجتماعی، خودکارآمدی تحصیلی، خودکارآمدی هیجانی و خودکارآمدی خلاق) در رابطه ذهنآگاهی با درگیری تحصیلی بود. نمونه پژوهش با استفاده از روش خوشهای انتخاب شد. 293 شرکتکننده (167 زن، 116 مرد و 10 نفر نامشخص) از دانشجویان کارشناسی دانشگاه شیراز در سال تحصیلی 99-1398 پرسشنامه درگیری تحصیلی ریو، پرسشنامه ابعاد خودکارآمدی موریس، پرسشنامه خودکارآمدی خلاق کارووسکی و پرسشنامه پنجوجهی ذهنآگاهی بائر و همکاران را تکمیل کردند. پس از گردآوری دادهها، فرضیهها با استفاده از نرمافزار AMOS-23 و روش تحلیل مسیر آزمون شدند. یافتهها نشان دادند اثر مستقیم ذهنآگاهی بر درگیری تحصیلی مثبت و معنیدار است. همچنین، مشخص گردید که اثر غیرمستقیم ذهنآگاهی بر درگیری تحصیلی از طریق خودکارآمدیهای تحصیلی، خلاق و هیجانی معنیدار است؛ در حالی که نقش واسطهای خودکارآمدی اجتماعی معنیدار نبود. بر اساس یافتههای این پژوهش، میتوان نتیجه گرفت که اساتید و مسئولین دانشگاه میتوانند درگیری تحصیلی دانشجویان را از طریق ارتقای سطح خودکارآمدیهای تحصیلی، خلاق و هیجانی و مهارتهای ذهن آگاهی آنان افزایش دهند.