تبیین علّی تحصیلگریزی دانشآموزان بر اساس ذهنآگاهی و خودپنداره تحصیلی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری روانشناسی تربیتی، واحد مرودشت، دانشگاه آزاد اسلامی، مرودشت، ایران
2 کارشناسی ارشد مدیریت منابع انسانی، پرسنل دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران
3 استادیار گروه روانشناسی، واحد مرودشت، دانشگاه آزاد اسلامی، مرودشت. ایران.
doi
10.22099/jsli.2022.6569چکیده
هدف پژوهش حاضر، تبیین علّی تحصیلگریزی دانشآموزان بر اساس ذهنآگاهی و خودپنداره تحصیلی بود. جامعۀ آماری پژوهش شامل دانشآموزان دوره متوسطه دوم شهر زرقان (استان فارس) بود که در سال تحصیلی 99-1398 مشغول به تحصیل بودند که از بین آنها 348 دانشآموز (125 پسر و 223 دختر) به روش نمونهگیری خوشهای انتخاب شدند و مقیاس ذهنآگاهی نوجوان و بزرگسال دروتمن و همکاران، پرسشنامه تحصیلگریزی خرمایی و صالح اردستانی و سیاهه خودپنداره مدرسه چن و تامپسون را تکمیل کردند. یافتهها نشان دادند که اثر مستقیم ذهنآگاهی بر تحصیلگریزی معنیدار نبود؛ اما اثر مستقیم ذهنآگاهی بر خودپنداره تحصیلی و اثر مستقیم خودپنداره تحصیلی بر تحصیلگریزی معنیدار شد. همچنین، اثر ذهنآگاهی بر تحصیلگریزی با میانجیگری خودپنداره تحصیلی معنیدار بود. بهطور کلی، یافتههای این پژوهش نقش ذهنآگاهی و خودپنداره تحصیلی را در تبیین تحصیلگریزی نشان داد. بر اساس یافتههای این پژوهش میتوان نتیجه گرفت که به منظور کاهش تحصیلگریزی دانشآموزان، باید به ذهنآگاهی و خودپنداره تحصیلی آنها توجه شود.
