ارزیابی زیستپذیری مبتنی بر متغیرهای حس تعلق به مکان (مطالعۀ موردی منطقۀ ۱ کلانشهر تهران)
نویسندگان
1 دکتری شهرسازی، گروه شهرسازی، واحد شهر قدس، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 استادیار گروه شهرسازی، واحد شهر قدس، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
3 دانشیار گروه شهرسازی، واحد همدان، دانشگاه آزاد اسلامی، همدان، ایران
doi
10.22059/jurbangeo.2021.312004.1385چکیده
در چند دهۀ گذشته، رشد فناوری و اجرای مبانی مدرنیته در ساخت شهرها موجب روند کاهشی در زیستپذیری شهرها شده است که به اثراتی نامطلوب در فضاهای شهری منجر شده است. یکی از برجستهترین این اثرات که میتوان از آن بهعنوان آسیب شهری نام برد، افول ارزشهای مرتبط با حس تعلق به مکان در شکلگیری این فضاها است. این امر در کلانشهرها جلوۀ بیشتری دارد که طبیعتاً رشد فناوری در آنها سرعت بیشتری داشته است. این پژوهش با هدف تخمین زیستپذیری، با درنظرگرفتن عوامل مرتبط با متغیر حس تعلق به مکان در منطقۀ ۱ شهر تهران انجام شده است. در این خصوص، یک مدل تخمینگر جدید با ترکیب سیستم استنتاج فازی تطبیق یافته و ژنتیک الگوریتم تهیه شده است. برای این منظور، متغیرهای مبتنی بر حس تعلق به مکان شامل کالبد، معنا، فعالیت، سرمایۀ اجتماعی، حس مکان و کیفیت زندگی بهعنوان متغیرهای تخمینگر استفاده شده است. نتایج نشان داد مدل سیستم استنتاج فازی تطبیقیافتۀ ژنتیک شامل همۀ متغیرهای ورودی (926/0=R)، بهترین مدل تخمینگر زیستپذیری است. همچنین شاخص سرمایۀ اجتماعی تأثیر بسیار کمی در زیستپذیری دارد. اهمیت شاخص کیفیت زندگی ذهنی بهطور معنادارتری از سایر شاخصها بیشتر است و میتواند بیشتر از سایر عوامل به بهبود زیستپذیری مناطق منجر شود.
