رابطه نگرش معلمان به فناوری و سازگاری آنها با نخستین دوره آموزش مجازی در همه‌گیری کووید-19: نقش واسطه‌گری کفایت و اضطراب معلم نسبت به کاربرد فناوری در کلاس

نویسندگان

1 استادیار گروه روان‌شناسی دانشگاه سلمان فارسی کازرون

2 کارشناس ارشد روان‌شناسی عمومی و مشاور آموزش و پرورش کازرون

doi
10.22099/jsli.2021.6311
چکیده

هدف از پژوهش حاضر تبیین سازگاری معلمان با نخستین دوره آموزش مجازی براساس نگرش‌شان نسبت به کاربرد فناوری در آموزش، با واسطه حس کفایت و اضطراب آنها در استفاده از فناوری در کلاس بود. جامعه آماری پژوهش شامل معلمان رسمی و تمام ‌وقت شهر کازرون در کلیه دوره‌های تحصیلی بود. نمونه‌ای شامل 263 نفر از این جامعه که در گردآوری آنلاین داده‌ها شرکت نموده بودند، به عنوان نمونه پژوهشی در نظر گرفته شد. ابزارهای به‌کار رفته در این پژوهش نیز شامل مقیاس نگرش معلمان نسبت به فناوری آیدین و سیمرسی، پرسشنامه کفایت فناوری معلمان تندر و همکاران، سیاهه اضطراب معلمان در استفاده از فناوری وان‌آکر و همکاران، و یک سیاهه محقق‌ساخته جهت اندازه‌گیری سازگاری با نخستین دوره آموزش مجازی پس از شیوع کرونا بود. نتایج تحلیل که به کمک روش مدل‌یابی معادلات ساختاری در نرم‌افزار ایموس-22 انجام گرفت، نشان داد که نگرش کلی معلمان پیرامون فناوری، به واسطه تاثیر غیرمستقیم بر افزایش حس کفایت آنها در کاربرد فناوری و نیز کاهش اضطراب نسبت به استفاده از فناوری در کلاس، بر سازگاری با نخستین دوره آموزش مجازی تاثیر گذاشته است. این موضوع ضرورت توجه به نگرش‌های معلمان نسبت به تغییر روزافزون شیوه‌های آموزشی در اثر فناوری‌های جدید‌ را مورد تاکید قرار می‌دهد.