تاثیر نانوامولسیون صمغ زدو- اسانس آویشن شیرازی در مهار رادیکالهای آزاد خارج سلولی و بیان ژن NAD (P) H oxidase در گندم
نویسندگان
1 پژوهشکده بیوتکنولوژی ، دانشگاه شیراز
2 دانشیار پژوهشکده بیوتکنولوژی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران.
doi
10.22103/jab.2018.2209چکیده
تولید گونههای فعال اکسیژن به خصوص پراکسید هیدروژن امری اجتناب ناپذیر در متابولیسم هوازی است. از آنجا که این ترکیبات در غلظتهای متفاوت، بر فرآیندهای گوناگونی در سلول موثر هستند و افزایش بیش از حد آنها به تنشهای اکسیدی منجر میشود، کنترل غلظت آنها امری ضروری به نظر میرسد. در این پژوهش از اسانس آویشن شیرازی با ترکیبات فنولی (تیمول، کارواکرول) فراوان و پلیمر صمغ زدو به منظور کپسوله سازی و تولید نانوامولسیون استفاده گردید. تاثیر نانوامولسیون صمغ زدو- اسانس آویشن شیرازی در مهار رادیکالهای آزاد 2،2-آزینوبیس-(3-اتیلبنزوتیازولین-6-سولفونیک اسید (ABTS: 2,2-azinobis-3-ethylbenzothiazolin-6-sulfonic acid) و پراکسیدهیدروژن در خارج از سلول و بیان ژن (NOX: NAD(P)H oxidase) با شماره دسترسی AY561153 (بزرگترین تولید کننده گونههای فعال اکسیژن) مورد بررسی قرار گرفت. نانوامولسیون با محتوای فنول 88 میلیگرم در گرم، توانایی بالایی در مهار رادیکالهای آزاد ABTS و پراکسید هیدروژن از خود نشان داد. از طرفی نانوامولسیون در غلظتهای 25 و 50 میکروگرم در میلیلیتر موجب افزایش و در غلظتهای 100، 150 و 200 میکروگرم در میلیلیتر موجب کاهش بیان ژن NOX گردید. با توجه به نتایج به نظر میرسد نانوامولسیون در غلظتهای متفاوت بر گونههای فعال اکسیژن تاثیر داشته و در نتیجه توانایی کنترل تنشهای اکسیدی را دارا است.