نقش واسطهگری ارضای نیازهای اساسی روانشناختی در رابطه بین ادراک از محیط کلاس و خودتنظیمی تحصیلی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری روانشناسی تربیتی، گروه روانشناسی، واحد مرودشت، دانشگاه آزاد اسلامی، مرودشت
2 استادیار، گروه روانشناسی، واحد مرودشت، دانشگاه آزاد اسلامی، مرودشت
3 استادیار، گروه روانشناسی، واحد مرودشت، دانشگاه آزاد اسلامی، مرودشت
4 دانشیار، گروه روانشناسی، واحد مرودشت، دانشگاه آزاد اسلامی، مرودشت
doi
10.22099/jsli.2021.6314چکیده
پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش واسطهای ارضای نیازهای اساسی روانشناختی در رابطه بین ادراک از محیط کلاس با خودتنظیمی تحصیلی صورت گرفت و از نوع همبستگی بود. بدین منظور تعداد 225 دانشآموز دختر دوره دوم متوسطه از میان دانشآموزان مدارس شهر شیراز در سال تحصیلی 99-1398 به روش خوشهای تصادفی انتخاب شدند و مقیاس ارضای نیازهای اساسی روانشناختی گانیه، پرسشنامه خودتنظیمی تحصیلی سواری و عربزاده و پرسشنامه ادراک از محیط کلاس جنتری و همکاران را تکمیل کردند. یافتههای حاصل از استفاده از روش آماری مدلیابی معادلات ساختاری نشان داد که متغیر ارضای نیازهای اساسی روانشناختی در رابطه بین ادراک از محیط کلاس و خودتنظیمی تحصیلی نقش واسطهای دارد. بدین معنی که افزایش ادراک مثبت از محیط کلاس (علاقه، چالش، انتخاب و لذت) باعث افزایش ارضای نیازهای اساسی روانشناختی و سپس خودتنظیمی تحصیلی دانشآموزان میشود. بنابراین میتوان گفت که جدا از عوامل اثرگذار آموزشی، ارضای نیازهای اساسی روانشناختی به عنوان یک متغیر واسطهگر میبایست در جهت بهبود خودتنظیمی تحصیلی مد نظر قرار گیرد.
