تحلیل متغیرهای اقتصادی– اجتماعی و الگوهای کاربری زمین در تولید سفرهای شهری (مطالعۀ موردی: مناطق پنجگانۀ شهر رشت)
نویسندگان
1 استادیار گروه شهرسازی، دانشکدة هنر و معماری، دانشگاه گیلان، رشت، ایران
2 دانشجوی کارشناسی ارشد شهرسازی، دانشکدة هنر و معماری، دانشگاه گیلان، رشت، ایران
doi
10.22059/jurbangeo.2021.304964.1323چکیده
نحوة چیدمان کاربریها و توزیع فعالیتها در سطح شهر، از عوامل تأثیرگذار بر الگوهای حملونقل شهری است. از آنجا که تقاضای سفر از پراکنش کاربریهای عمده از جمله محل کار، مراکز آموزشی، مراکز تفریحی یا مراکز خدماتی مشتق میشود، بخشی از کاهش حجم تقاضا از مجرای اعمال سیاستهای ساماندهی کاربری زمین، قابلحصول است. به این منظور، اطلاعات مربوط به رفتار ترافیکی و ویژگیهای اجتماعی- اقتصادی 384 نفر از شهروندان شهر رشت جمعآوری شد. هدف پژوهش توصیفی- تحلیلی حاضر، تبیین مزیتهای استفاده از مدل ترکیبی تصمیمگیری WASPAS در بررسی متغیرهای اقتصادی- اجتماعی و الگوهای کاربری زمین در تولید سفرهای درونشهری شهر رشت است. برای شناسایی شاخصهای مناطق هدف تولید سفر از مطالعات مرتبط با حوزة برنامهریزی شهری و حملونقل درونشهری استفاده شد. برایناساس، 11 معیار و 40 زیرمعیار شناسایی شدند که مبنایی برای گردآوری اطلاعات مربوط به مناطق تولید سفر در شهر رشت بودند. برای بهدستآوردن امتیاز هر معیار که دارای چند زیرمعیار است، از روش شاخص مرکزیت استفاده و نمرة هر معیار با توجه به زیرمعیارهای آن محاسبه شد. سپس با استفاده از مدل ارزیابی تولید وزنی تجمعی به اولویتبندی مناطق شهر رشت براساس تولید سفر پرداخته شد. با استفاده از وزندهی آنتروپی شانون در گام دوم یافتههای پژوهش مشخص شد معیارهای رشد فشرده با وزن 3/0 و اختلاط کاربری با وزن 25/0 بیشترین وزن و تأثیر را در تولید سفر دارند. نتایج این پژوهش نشان میدهد، مناطق 2، 1 و 3 بهترتیب قابلیت بیشتری برای تولید سفر دارند و مناطق 4 و 5 قابلیت تولید سفر کمتری دارند؛ بهگونهای که خروجی حاصل از مدل بهخوبی با واقعیتهای موجود منطبق است. برای کاهش جذب و تولید سفرهای شهری از منطقة درونشهری به منطقة دیگر شهر میتوان براساس توزیع عادلانة کاربریهای اقتصادی- اجتماعی از اصول و ضوابط حاکم بر مکانیابی کاربریها استفاده کرد.