ارزیابی کمبود آب در تولید گندم در ایران

نویسندگان

1 دانشجوی دکتری گروه مهندسی منابع طبیعی، دانشکدۀ علوم کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه هرمزگان

2 دانشیار گروه علوم و مهندسی آب، دانشگاه بین‏المللی امام خمینی(ره)، قزوین

3 دانشیار گروه مهندسی منابع طبیعی، دانشکدۀ علوم کشاورزی و منابع طبیعی، دانشگاه هرمزگان

4 استادیار گروه مرتع و آبخیزداری، دانشکدۀ منابع طبیعی، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان، گرگان

5 دکتری علوم و مهندسی آب، دانشکدۀ علوم و مهندسی، دانشگاه جیمز کوک، تاونزویل، استرالیا

doi
10.22059/ije.2023.348718.1683
چکیده

کشاورزی بیشترین سهم از کل مصرف آب در سراسر جهان را به خود اختصاص داده است. در بین غلات مصرف و تقاضای زیاد گندم در سراسر جهان، آن را به یک محصول استراتژیک تبدیل کرده است. به دلیل زیاد بودن سطح زیر کشت آن در دنیا، میزان آب مصرف‌شده برای تولید گندم به طور قابل ملاحظه‏ای می‏تواند روی کل آب مصرف‌شده در بخش کشاورزی تأثیر بگذارد و تهدیدی جدی برای دسترسی به منابع آب باشد. این مطالعه با هدف ارزیابی کمبود آب در تولید گندم در ایران با تأکید بر چارچوب ردپای آب در سطح کشور طی دورۀ آماری 1387 تا 1398 صورت گرفته است. نتایج حاصل از مطالعۀ حاضر نشان داد ‌سهم ردپای آب آبی، سبز و خاکستری به‌ترتیب 76/71، 87/15 و 11/13 درصد از کل ردپای آب در تولید محصول گندم فاریاب و 55 و 34/38 درصد سهم ردپای آب سبز و خاکستری در گندم دیم در ایران را تشکیل می‏دهد. همچنین، نتایج نشان داد میانگین شاخص تنش آبی تولید گندم در سطح کشور 6/0 است که محدودۀ تغییرات مکانی این شاخص از 01/0 در گیلان تا 01/3 در اردبیل در شمال کشور متغیر است. بیشترین میزان شاخص خودکفایی آب (کمترین شاخص وابستگی) مربوط به استان خراسان شمالی، خوزستان و فارس با مقدار متوسط 70 درصد و کمترین میزان شاخص خودکفایی مربوط به استان گیلان (2 درصد)، مازندران 9 و تهران 16 درصد (بیشترین شاخص وابستگی) است. مطالعۀ حاضر برای تصمیم‏گیری در مورد مدیریت پایدار منابع آب برای تولید گندم در ایران بسیار راه‌گشاست.