تحلیل کارکردهای اجتماعی آیینها و جشنها در شاهنامه بر اساس نظریۀ امیل دورکیم
نویسندگان
1 دانشیار گروه زبان و ادبیات فارسی دانشگاه اصفهان
2 دانشآموخته دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه اصفهان
doi
10.22067/jls.2020.39339چکیده
در فرهنگ ایران زمین، آیینها و جشنها، فعالیتهای نمادین، متعارف و مرسومی هستند که در اشکال، اهداف و زمانهای خاصی برگزار می شود. برخی از این آیینها، جشنها و مناسک مربوط به آنها در شاهنامه فردوسی بازتاب داده شدهاند که بیانگر قاعدهبندی فعالیتهای جمعی و آهنگ تکرار این فعالیتها است که جامعه و فرهنگ ایرانی خود را در آن بازتولید می کند. در این پژوهش به تحلیل کارکرد اجتماعی آیینهای پذیره مهمان یا مسافر، سوگواری، بارخواهی و جشنهای سده، نوروز و مهرگان همراه با تحلیل بنمایههای اسطورهای آنها می پردازیم. این پژوهش به شکل بنیادی، بر پایة مطالعات کتابخانهای و به روش تحلیل محتوای کیفی انجام شده است. پس از تحلیل دادهها و یاری گرفتن از منابع گوناگون، میتوان گفت آیینها، جشنها و مناسک مربوط به آنها، به تثبیت جامعه و بهنوعی بازسازی اخلاقی مثبت کمک می کنند و کارکردی اجتماعی وحدت آفرین در جامعه دارند؛ بنابراین وجود جشنها و آیینها با انجام فعالیتهای نمادین، همواره سبب تقویت همبستگی، اتحاد مردم (در صورتهای آشکار و پنهان)، افزایش اقتدار و مشروعیت، بازتولید جامعه، هویت ایرانی و حفظ فرهنگ ایرانی می شود و به همین دلیل است که چنین آیینها و جشنهایی هر ساله انجام می شوند.