پیشبینی نحوه اثرگذاری سیاستهای پولی و مالی بر نرخ بیکاری در اقتصاد ایران
نویسندگان
1 دانشجوی دکترا، دانشکده اقتصاد دانشگاه تهران
2 استاد دانشکده اقتصاد دانشگاه تهران
3 استاد دانشکده اقتصاد دانشگاه تهران
4 استادیار، دانشکده اقتصاد، دانشگاه تهران
doi
10.22059/jte.2020.77896چکیده
آنچه از ادبیات سیاستهای مالی، پولی قابل برداشت است؛ رفتارهای دو گانه این سیاستها بر پویایی بازار نیروی کار میباشد. به عبارتی پیامد مشخصی در صورت اجرای این سیاستها در بازار نیروی کار قابل تصور نیست. در نتیجه با استفاده از مدلهای پویا مبتنی بر بیزین (TVP-DMA و TVP-FAVAR)، سعی در تعیین نحوه اثرگذاری این سیاستها بر متغیر نرخ بیکاری در طی زمان خواهیم نمود. بازه زمانی دادههای فصلی بازه سالهای 1:1370- 4:1397 میباشد. براساس نتایج TVP-DMA، نرخ رشد مخارج عمرانی در 92 دوره (از کل 112 دوره) تأثیر معناداری بر بیکاری داشته و مهمترین عامل در ایجاد تغییرات این متغیر است. بر اساس نتایج TVP-DMA سیاست مالی (مخارج بخش عمرانی و جاری دولت، کل درآمدهای مالیاتی)؛ نسبت به سیاستهای پولی (تغییر پایه پولی و حجم نقدینگی و نرخ ارز)، اثرگذاری بیشتری بر نرخ بیکاری داشتهاند. نتایج TVP-FAVAR، بیانگر آن است که تمامی متغیرهای مؤثر بر بیکاری در بلندمدت موجب افزایش بیکاری شدهاند. به عبارتی سیاستهای اجرایی توانایی کاهش بیکاری را نداشتهاند، ناسازگاری زمانی در اجرای سیاستها و عدم توسعه در زیرساختهای بازار نیروی کار را، میتوان از دلایل عدم اثرگذاری این متغیرها دانست. ارتباط مثبت مابین نرخ بیکاری و رشد اقتصادی نیز بر اساس نتایج تحقیق گواهی بر پدیده رکود تورمی در کشور میباشد. طبقه بندی JEL: **C, B**, A**