پیش‌بینی نحوه اثرگذاری سیاست‫های پولی و مالی بر نرخ بیکاری در اقتصاد ایران

نویسندگان

1 دانشجوی دکترا، دانشکده اقتصاد دانشگاه تهران

2 استاد دانشکده اقتصاد دانشگاه تهران

3 استاد دانشکده اقتصاد دانشگاه تهران

4 استادیار، دانشکده اقتصاد، دانشگاه تهران

doi
10.22059/jte.2020.77896
چکیده

آنچه از ادبیات سیاست‫های مالی، پولی قابل برداشت است؛ رفتارهای دو گانه این سیاست‫ها بر پویایی بازار نیروی کار می‌باشد. به عبارتی پیامد مشخصی در صورت اجرای این سیاست‫ها در بازار نیروی کار قابل تصور نیست. در نتیجه با استفاده از مدل‌های پویا مبتنی بر بیزین (TVP-DMA و TVP-FAVAR)، سعی در تعیین نحوه اثرگذاری این سیاست‫ها بر متغیر نرخ بیکاری در طی زمان خواهیم نمود. بازه زمانی داده‌های فصلی بازه سال‫های 1:1370- 4:1397 می‌باشد. براساس نتایج TVP-DMA، نرخ رشد مخارج عمرانی در 92 دوره (از کل 112 دوره) تأثیر معناداری بر بیکاری داشته و مهم‫ترین عامل در ایجاد تغییرات این متغیر است. بر اساس نتایج TVP-DMA سیاست مالی (مخارج بخش عمرانی و جاری دولت، کل درآمدهای مالیاتی)؛ نسبت به سیاست‫های پولی (تغییر پایه پولی و حجم نقدینگی و نرخ ارز)، اثرگذاری بیشتری بر نرخ بیکاری داشته‌اند. نتایج TVP-FAVAR، بیانگر آن است که تمامی متغیرهای مؤثر بر بیکاری در بلندمدت موجب افزایش بیکاری شده‌اند. به عبارتی سیاست‫های اجرایی توانایی کاهش بیکاری را نداشته‌اند، ناسازگاری زمانی در اجرای سیاست‫ها و عدم توسعه در زیرساخت‌های بازار نیروی کار را، می‌توان از دلایل عدم اثرگذاری این متغیرها دانست. ارتباط مثبت مابین نرخ بیکاری و رشد اقتصادی نیز بر اساس نتایج تحقیق گواهی بر پدیده رکود تورمی در کشور می‏باشد.   طبقه بندی JEL:  **C, B**, A**