تعیین تأثیر تغییر اقلیم بر خشک سالی آب زیرزمینی با استفاده از برونداد مدلهای CMIP6 (مطالعۀ موردی: دشت شهرکرد)
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد منابع آب، گروه مهندسی آب، دانشکدههای ابوریحان، دانشگاه تهران
2 دانشیار، گروه مهندسی آب، دانشکدههای ابوریحان، دانشگاه تهران
3 دانشجوی دکتری منابع آب، گروه مهندسی منابع آب، دانشکدۀ عمران، آب و محیط زیست، دانشگاه شهید بهشتی، تهران
4 استادیار، گروه مهندسی منابع آب، دانشکدۀ عمران، آب و محیط زیست، دانشگاه شهید بهشتی، تهران
5 دانشیار، گروه مهندسی آب، دانشکدههای ابوریحان، دانشگاه تهران
doi
10.22059/ije.2022.342077.1633چکیده
آب زیرزمینی همواره از باارزشترین منابع آبی در هر منطقه به شمار میرود و در بسیاری از مناطق خشک و نیمهخشک جهان نظیر کشور ایران، اصلیترین منبع برای تأمین نیازهای شرب و کشاورزی محسوب میشود. در سالیان اخیر، با افزایش جمعیت، افزایش برداشت از آبخوانها و تغییرات اقلیمی، بسیاری از آبخوانهای کشور در شرایط وخیم قرار دارند و این شرایط در بسیاری از آبخوانهای کشور ادامهدار بوده یا شرایط در حال بدتر شدن است. در این پژوهش به منظور تعیین تأثیر تغییر اقلیم بر خشکسالی آب زیرزمینی آبخوان دشت شهرکرد، از برونداد مدلهای CMIP6 و شاخصهای خشکسالی SPI و GRI استفاده شده است. شبیهسازیهای مدل GFDL-ESM4 نشان میدهد متوسط بارندگی تا سال 2050 در دشت شهرکرد، تحت سناریوی SSP1-2.6 85/4 میلیمتر افزایش و تحت سناریوی SSP5-8.5 34/21 میلیمتر کاهش مییابد. در ادامه، به منظور تعیین تأثیر تغییر اقلیم بر آبخوان دشت شهرکرد از رابطۀ رگرسیونی میان دو شاخص SPI و GRI در شش پیزومتر منتخب استفاده شده است. نتایج نشان میدهد خشکسالیهایی با شدت و مدت بیشتر در منطقه به وقوع خواهد پیوست و بیش از 60 درصد از دورۀ آیندۀ آبخوان دشت شهرکرد در شرایط خشکسالی قرار خواهد داشت و شدیدترین خشکسالی تحت سناریوی SSP1-2.6 52 ماه دوام داشته و شدت آن 32/59 خواهد بود و تحت سناریو SSP5-8.5 70 ماه دوام داشته و شدت آن 59/86 خواهد بود.
