تخمین هزینه جابه‏ جایی نیروی کار در یک مدل ساختاری اقتصاد ایران

نویسندگان

1 استادیار، دانشکده مدیریت و اقتصاد دانشگاه صنعتی شریف

2 دانشجوی کارشناسی‌ارشد، دانشگاه صنعتی شریف، تهران

doi
10.22059/jte.2020.280906.1008166
چکیده

  در این پژوهش مدلی ساختاری از بازار کار در ایران ارائه شده است و به کمک داده‌های خرد خانوار، هزینه جابه‏جایی بین‌بخشی نیروی کار تخمین زده شده است. در این تحقیق علاوه بر در نظر گرفتن متغیرهای تحصیلات، جنسیت، سن و محل سکونت، هزینه جابه ‏جایی متغیر (غیریکسان) بین بخش‌های مختلف اقتصادی نیز برآورد شده است. براساس یافته‌های این پژوهش می‌توان گفت که: 1) هزینه جابه‏جایی بین بخشی در اقتصاد ایران بزرگ و بین 3 تا 11 برابر متوسط درآمد سرانه است. 2) هزینه جابه‏ جایی برای زنان، نیروی کار تحصیل کرده، مسن و روستایی بیشتر است. 3) در صورتی که این هزینه‌های جابه‏جایی به صفر کاهش یابد، تولید در بخش قابل مبادله و غیرقابل مبادله 36 و 16 درصد افزایش می‌یابد. نتایج این تحقیق به‏روشنی نشان می‌دهد که اعمال سیاست‌های تغییرات شدید می‌تواند هزینه رفاهی بالایی در بخش نیروی کار داشته باشد. تجربه افراد در یک بخش به سختی و با تأخیر فراوان به بخش دیگر قابل انتقال خواهد بود. طبقه‏ بندی JEL:  J61, J21, C15