توسعه بازار کار زنان در استانهای ایران و تأثیر آن بر طلاق
نویسندگان
1 استادیار اقتصاد، دانشکده اقتصاد، مدیریت و حسابداری، دانشگاه یزد
2 گروه اقتصاد، دانشکده اقتصاد، مدیریت و حسابداری، دانشگاه یزد، یزد، ایران
doi
10.22059/jte.2020.276666.1008116چکیده
سیاستهای کلی اشتغال، ابلاغی توسط مقام معظم رهبری، در بند دوازدهم با نگاهی منطقهای به بازار کار "توجه ویژه به کاهش نرخ بیکاری استانهای بالاتر از متوسط کشور" را بهعنوان یکی از سیاستهای کلی گوشزد کرده و این موضوع خود میتواند با نگاه جنسیتی به دو بخش تقریب نرخ بیکاری زنان و مردان در استانها به متوسط نرخ بیکاری کشور تعبیر گردد. این در حالی است که مبانی نظری و مطالعات موجود، ارتباط معنیداری را بین توسعه بازار کار استانها و آسیبهای اجتماعی آنها نشان دادهاند اما با وجود این، نتایج این مطالعات نتایجی متفاوت میباشد؛ از اینرو، این پژوهش میکوشد تعامل بازار کار استانهای ایران را با نگاهی جنسیتی با آسیبهای اجتماعی آنها مورد بررسی و کنکاش قرار دهد. توسعه بازار کار در این مطالعه با نماگرهای اشتغال زنان مورد ارزیابی قرار گرفته و با بهرهگیری از روش تاپسیس با یکدیگر تلفیق شدهاند. آسیبهای اجتماعی استانها نیز با استفاده از نرخ طلاق سنجیده شده است. با استفاده از روش دادههای تابلویی، نتایج این پژوهش حاکی از آن است که توسعهیافتگی بازار کار زنان بهصورت منفی و معنیدار نرخ طلاق استانها را تحت تأثیر قرار داده و به عبارتی، با توسعه بازار کار زنان، پدیده طلاق کاهش مییابد. از نظر سیاستگذاری، این یافته مبین امکان تعدیل آسیبی اجتماعی با تصمیمی اقتصادی است. طبقهبندی JEL: R23، O11، J16، J12