تأثیر آموزش مهارت زبان بدن بر مهارت های ارتباطی دانشآموزان مبتلاء به آسیب بینایی
نویسندگان
1 استاد گروه روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی دانشگاه علامه طباطبائی
2 استاد گروه روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی ،دانشگاه علامه طباطبائی
3 کارشناسی ارشد روانشناسی و آموزش کودکان استثنایی، دانشگاه علامه طباطبائی
doi
10.22099/jsli.2020.34276.2925چکیده
پژوهش حاضر به منظور بررسی اثربخشی آموزش مهارت زبان بدن بر مهارتهای ارتباطی دانشآموزان مبتلا به آسیب بینایی در شهر اهواز انجام شد. پژوهش حاضر از نوع آزمایشی (تمام آزمایشی) با طرح پیشآزمون، پسآزمون و گروه کنترل بود. جامعۀ آماری پژوهش شامل کلیۀ دانشآموزان نابینا که در سال تحصیلی 97 - 96 در شهر اهواز مشغول به تحصیل بودند است. با استفاده از روش نمونهگیری هدفمند تعداد 16 نفر از دانشآموزان نابینا مدرسۀ شوریده شیرازی شهر اهواز انتخاب و به صورت تصادفی به دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. آزمودنیهای گروه آزمایش در 9 جلسه تحت برنامۀ آموزش قرار گرفتند. به منظور جمعآوری دادهها از پرسشنامۀ مهارتهای ارتباطی عطارها و کرمی (1389) استفاده شد. اطلاعات بهدست آمده با استفاده از تحلیل MANCOVA و نرم افزار SPSS تحلیل شد. نتایج نشان داد که آموزش مهارت زبان بدن اثر معنیداری بر مهارتهای ارتباطی دانشآموزان نابینا و خرده مقیاس مدیریت هیجانات (05/0p <) داشت. این نتایج بیانگر آن است که دریافت آموزش مهارت زبان بدن به طور کلی منجر به بهبود مهارتهای ارتباطی در دانشآموزان مبتلاء به آسیب بینایی شده است. از این رو، آموزش مهارت مذکور به واسطۀ تمرکز ویژه بر مهارتهای ارتباطی، میتواند به عنوان روش آموزشی مؤثری در افزایش ارتباط و تعامل دانشآموزان با آسیب بینایی مورد توجه قرار گیرد.