اثر آبیاری با آب مغناطیسی بر عملکرد دانه و بیوماس گیاه سویا رقم DPX در شرایط کمآبیاری و شوری آب
نویسندگان
1 استادیار گروه مهندسی آب، دانشگاه کشاورزی و منابع طبیعی ساری.
2 دانشیار گروه مهندسی آب، دانشگاه بوعلی سینا همدان
3 استادیار پژوهش مرکز تحقیقات، آموزش کشاورزی و منابع طبیعی همدان-سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی
4 دانشجوی دکتری آبیاری و زهکشی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه فردوسی مشهد
doi
10.22092/jwra.2016.106207چکیده
افزایش بهرهوری آب، عامل کلیدی برای رفع بزرگترین چالش بخش کشاورزی در مناطق کم آب است. بهمنظور بررسی تاثیر سطوح مختلف آب آبیاری و شوری با استفاده از آب مغناطیسی و غیرمغناطیسی بر خصوصیات عملکرد، بیوماس، ارتفاع گیاه، درصد روغن و درصد پروتئین سویا رقم DPX، آزمایشی بهصورت فاکتوریل در قالب بلوکهای کامل تصادفی با سه تکرار در سال 1392 در یک مزرعه کشاورزی واقع در شهرستان علیآباد استان گلستان اجرا شد. تیمارها شامل سه سطح 100 درصد، 75 درصد و 50 درصد آب مورد نیاز گیاه سویا و سه سطح شوری 7/0، 5 و 10 دسیزیمنس بر متر بودند. نتایج نشان داد که با مغناطیسی کردن آب آبیاری مقدار عملکرد، بیوماس، ارتفاع گیاه، درصد روغن و درصد پروتئین در تمامی تیمارهای خشکی و شوری، بهطور معنیداری افزایش یافت (001/0p <). متوسط مقدار کاهش عملکرد در تیمار شوری آب پنج دسیزیمنس بر متر برابر 44/8 درصد و در تیمار شوری آب 10 دسیزیمنس بر متر برابر 68/24 درصد نسبت به تیمار شاهد بود. همچنین متوسط مقدار کاهش عملکرد در سطح 75 درصد آبیاری برابر 68/30 درصد و در سطح 50 درصد آبیاری برابر 40/44 درصد نسبت به تیمار شاهد بود. در مجموع، بالاترین میزان عملکرد دانه برابر 5/5 تن در هکتار از تیمار 100 درصد نیاز آبی مربوط به تیمار آب مغناطیسی بود.