ارزیابی تنوع ژنتیکی در ژنوتیپ‌های چغندرقند (Beta vulgaris L.) با استفاده از نشانگر ISSR

نویسندگان

1 دانشجوی کارشناسی ارشد اصلاح نباتات، دانشکده کشاورزی، دانشگاه یاسوج، ایران.

2 دانشیار گروه زراعت و اصلاح نباتات، دانشکده کشاورزی، دانشگاه یاسوج، ایران.

3 استادیار گروه زراعت و اصلاح نباتات، دانشکده کشاورزی، دانشگاه یاسوج، ایران.

doi
10.22103/jab.2017.1754
چکیده

چغندرقند یکی از مهمترین گیاهانی است که در تأمین غذای مردم جهان نقش کلیدی دارد و از نظر ارزش غذایی در ردیف برنج، ذرت، گندم، سیب­زمینی و حبوبات قرار دارد. تعیین میزان تنوع ژنتیکی در مواد گیاهی گام اولیه برای شناسایی، حفظ و نگهداری ذخایر توارثی و طراحی برنامه‌های اصلاحی می­باشد. به­منظور بررسی تنوع ژنتیکی در 20 ژنوتیپ چغندرقند، از 20 آغازگر ISSR استفاده گردید. بعد از استخراج DNA و تکثیر قطعات با استفاده از آغازگرهای ISSR، نوارهای حاصله امتیازبندی شدند و تجزیه­های آماری صورت گرفت. ﺷﺎﺧﺺﻫﺎی ﺗﻨﻮع ژﻧﺘﯿﮑﯽ ﺑﻪدﺳﺖ آﻣﺪه در ژﻧﻮﺗﯿﭗهای چغندرقند مورد مطالعه نشان داد که بیشترین میزان محتوای اطلاعات چند شکلی (PIC) مربوط به مکان UBC853 (38/0) و کمترین میزان PIC مربوط به مکان UBC847 (13/0) بود. همچنین بیشترین میزان شاخص شانون که نشان دهنده تنوع  بین جمعیتی است، مربوط به مکانUBC830  (32/4) در حالی که مکان ژنی UBC847 دارای کمترین میزان شاخص شانون (58/0) بود. تجزیه خوشه­ای براساس داده­های مولکولی با استفاده از ضریب تشابه جاکارد و روش UPGMA، ارقام را در 4 گروه اصلی قرار داد. براساس نتایج حاصل از تجزیه به مولفه­های اصلی، سه مولفه اول به ترتیب 67/72، 99/5 و 05/4 درصد از واریانس کل را توجیه کردند. گروهبندی حاصل از مولفه­های اصلی، نتایج تجزیه خوشه­ای را تا حدی تأیید کرد. از نتایج حاصل از این مطالعه می­توان در برنامه­های به­نژادی چغندرقند استفاده نمود.