تحلیل توزیع خدمات عمومی با رویکرد عدالت فضایی (مطالعۀ موردی: شهر بجنورد)
نویسندگان
1 مدرس دانشگاه کوثر بجنورد
2 کارشناس ارشد دانشگاه آزاد اسلامی واحد شیروان
doi
10.22059/jurbangeo.2020.273616.1041چکیده
توزیع نامناسب و نابرابر خدمات در شهرها بهدلیل جاماندن توسعة شهر از رشد آن، در حال حاضر یکی از چالشهای مدیریت شهری در پاسخگویی به شهروندان است. با بررسی میزان نابرابریها در توزیع خدمات و شناسایی الگوی فضایی بیعدالتی در سطح شهر میتوان پی برد که کدامیک از خدمات در وضعیت نامناسبتری هستند و بیعدالتیها بیشتر در کدام بخش و محلة شهری تمرکز یافته است؛ از اینرو مدیریت شهری میتواند با عمل آگاهانه در توزیع فضایی خدمات عمومی و منافع اجتماعی، نابرابریهای فضایی را کاهش دهد و با ارتقای کیفیت زندگی، توسعة پایدار شهری را تضمین کند. بدینمنظور در پژوهش حاضر به مسئلة توزیع خدمات عمومی با تأکید بر عدالت اجتماعی توجه شده است. پژوهش حاضر توصیفی-تحلیلی و کاربردی است که دادههای آن بهصورت کتابخانهای گردآوری شده است. سپس با استفاده از روشهای تحلیل خوشهای، تکنیک ویکور فازی و آزمونهای آمار استنباطی میزان برخورداری از خدمات عمومی به تفکیک محله و بافتهای شهری تحلیل شده است. براساس نتایج، شهر بجنورد با کمبود شدید مراکز خدمات عمومی روبهروست. همچنین این کمبود بهصورت ناعادلانه در محلههای شهری مشاهده میشود و شاهد بروز نابرابری و بیعدالتی میان محلهها هستیم. این نابرابریها بهصورت مرکز پیرامونی است و هرچه از بخش مرکزی شهر به سمت حاشیهها حرکت میکنیم، به محرومیت محلهها افزوده میشود. درواقع توسعة شتابان این شهر در سالهای اخیر و برخی مشکلات ساختاری مربوط به نظام برنامهریزی شهری سبب ناکارآمدی در تخصیص خدمات میانمحلهای شده است؛ بهطوریکه تمرکز و تجمع امکانات در محلههای مرکزی شهر سبب بروز مشکلات عدیدهای برای ساکنان این محلهها شده و دسترسی به خدمات عمومی برای ساکنان محلههای محروم و حاشیهای دشوارتر شده است.