بررسی سیلاب شهری اهواز با استفاده از تلفیق تحلیلهای مکانی و هیدرولوژیک در GIS و افزونۀ HEC-RAS
نویسندگان
1 استادیار گروه سنجش از دور و GIS، دانشکدۀ منابع طبیعی و محیط زیست، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، تهران
2 کارشناس ارشد سنجش از دور و GIS، دانشکدۀ منابع طبیعی و محیط زیست، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، تهران
3 رئیس مرکز تحقیقات زمینشناسی پزشکی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد علوم و تحقیقات، تهران
doi
10.22059/ije.2022.328320.1532چکیده
بررسی آمار و اطلاعات خسارتهای سالانۀ ناشی از وقوع سیلابها در ایران بیانگر گستردگی صدمات ناشی از آن به منابع طبیعی است. استفاده از فناوریهای اطلاعات مکانی و سنجش از دور میتواند در کاهش این خسارتها و برنامهریزی بهتر بسیار سودمند باشد. در پژوهش حاضر از این فناوریها برای پهنهبندی سیلاب در رودخانۀ کارون و محدودۀ شهر اهواز استفاده شده است. پهنهبندی منطقۀ مطالعهشده با تلفیق مدل هیدرولیکی و نرمافزار ArcGIS از طریق الحاقیۀ HEC-Geo RAS در طول 33 کیلومتر از این رودخانه صورت گرفت. به منظور استخراج مرز سواحل رودخانه در بازۀ شهری اهواز، از طبقهبندی نظارتشده و تصاویر ماهوارۀ لندست 8 استفاده شد. پس از معرفی اطلاعات هندسی رودخانه به مدل، مقدار ضریب زبری مانینگ برای بازههای مختلف تعریف و سپس، دورۀ بازگشتهای 2، 50 و 100 ساله محاسبه شد. بیشینۀ سرعت در دورۀ بازگشتهای 2، 50 و 100 ساله بهترتیب معادل 6/2، 15/6 و 2/7 متر بر ثانیه حاصل شد. به این معنا که در صورتی که سواحل رودخانه ساماندهی و دیوارسازی شده باشد، آبشستگی، فرسایش و رسوبگذاری اتفاق نمیافتد. در مقایسه با محدودۀ واقعی سیل، انطباق 87 درصد در دورۀ بازگشت 100 ساله حاصل شد. تهیۀ سامانههای هشدار سیلاب بر اساس بارشهای با دورۀ بازگشت بالا، دیوارهسازی، ساحلسازی و ساماندهی رودخانه در مقاطع ناپایدار و فرسایشپذیر و اصلاح شیب بستر و لایروبی کانال در مقاطع مورد نیاز، از جمله راهکارهای اجرایی پیشنهادی برای ساماندهی رودخانۀ کارون هستند.