شناسایی و تحلیل پیشرانهای کلیدی مؤثر بر تامین مسکن مناسب برای گروههای کمدرآمد در شهر تبریز
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری معماری، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران
2 دانشیار گروه معماری، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران
3 دانشیار گروه معماری، واحد تبریز، دانشگاه آزاد اسلامی، تبریز، ایران
4 استادیار گروه شهرسازی، دانشگاه آزاد اسلامی،واحد تبریز، ایران
doi
10.22034/gp.2021.43333.2751چکیده
شیوههای برنامهریزی و مداخله درزمینه تولید مسکن، عرضه زمین و استانداردهای شهری وضعشده ناکارآمد بوده و نفعی برای کمدرآمدترین اقشار نداشته است. از سوی دیگر، سیاستهایی که برساخت مسکن برای طبقات با استطاعت پایین تأکید ورزیدهاند، توجه اندکی به آثار محیطی آن معطوف نمودهاند. ذکر این نکته نیز بسیار اهمیت دارد که چالش تأمین مسکن گروههای کمدرآمد شهری در کشورهای درحالتوسعه صرفاً به تهیه خود مسکن محدود نمیشود. کمبود فضای سکونتی و فضاهای داخلی خانه و ناکارآمدی امکانات گرمایشی و سرمایشی، ناامنی در برابر مخاطرات طبیعی، از مهمترین مواردی محسوب میشود که به هنگام سیاستهای تأمین مسکن برای این گروهها موردتوجه و مطالعه قرار نمیگیرد. از سوی دیگر طبق اظهارات کارشناسان، برنامههای تأمین مسکن گروههای کمدرآمد، تنها مسکّنی برای زخم متورم مسکن در بین این گروههای درآمدی بوده است؛ توده بزرگی از خانوارها که در شرایط بیمسکنی، تنگمسکنی و بدمسکنی قرار دارند، نشان از عدم وجود دید کلان نسبت به این بخش و ناکارآمدی سیاستهای اجراشده در بخش مسکن و حل معضل آن در کشور میباشد و به دلایل متعدد این سیاستها همواره از سوی مردم و منتقدان با چالشهای جدی مواجه است، بهگونهای که در حال حاضر مدیران و برنامهریزان این حوزه متقاعد شدهاند که بسیاری از سیاست-ها و سرمایهگذاریها در بخش مسکن شاید باعث بهبود مقطعی در این بخش شود ولیکن راهکاری برای دستیابی به شرایط مطمئن و پایدار نخواهد بود. آنچه نیاز است، تجدیدنظر در رویکردهای کلان مدیریتی و بهکارگیری ابزارهای جدید در برنامه-ریزی است، ابزارهایی که ویژگی موج سوم مدیریت (تغییر برای انطباق با محیط آینده) در آن معنا یابد. در این راستا این پژوهش قصد دارد به شناسایی و بررسی مهمترین عوامل مؤثر بر تأمین مسکن مناسب برای گروههای کمدرآمد شهری در شهر تبریز، بپردازد.