تحلیل جغرافیایی موانع روانشناختی عدم استفاده از حملونقل عمومی در کلانشهر اهواز
نویسندگان
1 استاد گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری دانشگاه شهیدچمران اهواز، اهواز، ایران
2 استادیار گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری دانشگاه شهیدچمران اهواز، اهواز، ایران
3 دانشجوی کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامهریزی شهری دانشگاه شهیدچمران اهواز، اهواز، ایران
doi
10.22059/jurbangeo.2019.288211.1160چکیده
در عدم استفاده از حملونقل عمومی غیر از مسائل زیرساختی مانند فرسودگی ناوگان، کمبود ناوگان، مسائل اقتصادی، موانع اجتماعی-فرهنگی، مسائل زیستمحیطی و ضعفهای مدیریتی موانع روانشناختی نیز مؤثر هستند و این موانع (روانشناختی) حلقة گمشدة برنامهریزی و مدیریت شهری است. شناخت عوامل روانشناختی افرادی که از حملونقل عمومی استفاده میکنند، میتواند پیامدهای مهمی برای سیاستهای حملونقل، ترویج آن و مدیریت جابهجایی داشته باشد؛ از اینرو هدف پژوهش حاضر تحلیل جغرافیایی موانع روانشناختی استفادهنکردن از حملونقل عمومی در کلانشهر اهواز است. پژوهش حاضر کاربردی- نظری و توصیفی- تحلیلی است. اطلاعات موردنیاز پژوهش، با مطالعات کتابخانهای، پیمایشی و مصاحبه با مردم و کارشناسان گردآوری شده و برای رتبهبندی موانع نیز از روش تصمیمگیری ARAS استفاده شده است. همچنین پهنهبندی این موانع در سطح شهر اهواز بهکمک مدل درونیابی کریجینگ و در محیط نرمافزار Arc GIS 10.3 استفاده شده است. نتایج نشان میدهد موانع اضطرابآور، موانع کنترل تکانه، موانع شناختی و موانع شخصیتی در هریک از شیوههای حملونقل عمومی، مانند تاکسی، اتوبوس، پیادهروی و دوچرخهسواری متفاوت هستند. بیشتر پهنههای شهر اهواز از نظر موانع اضطرابآور در عدم استفاده از حملونقل عمومی طیف زیادی دارد. همپوشانی موانع شناختی نیز تأیید میکند از حیث وجود این موانع در عدم استفاده از حملونقل عمومی، بیشترین پهنههای شهر در طیف کم قرار میگیرد. بیشترین پهنهها از نظر موانع شخصیتی عدم استفاده از حملونقل عمومی در طیف متوسط و از نظر موانع کنترل تکانه عدم استفاده از حملونقل عمومی در طیف خیلی زیاد است. درنهایت پس از همپوشانی این چهار بعد روانشناختی مشخص شد موانع روانشناختی عدم استفاده از حملونقل عمومی در حد زیاد است.
