مدلسازی میزان تابآوری چاههای آب شرب شهرستان مراغه در برابر آلودگی نیترات و فسفات
نویسندگان
1 دانشجوی دکترای مهندسی محیط زیست، گروه علوم و مهندسی محیط زیست، دانشگاه ازاد اسلامی، واحد تهران غرب
2 دانشیار گروه زمین شناسی، دانشگاه ازاد اسلامی واحد اسلامشهر
3 دانشیار گروه انرژیهای نو و محیط زیست، دانشکدۀ علوم و فنون نوین دانشگاه تهران
4 دانشیار گروه فناوری های محیط زیست، پژوهشکدۀ علوم محیطی، دانشگاه شهید بهشتی تهران
doi
10.22059/ije.2022.335616.1589چکیده
بررسی مسئلۀ تابآوری چاههای آب شرب و ارائۀ مدلی بهینه در تعیین حریم کیفی آنها، یکی از ابزارهای مهم مدیریت و حفاظت از منابع ارزشمند آبهای زیرزمینی محسوب میشود. در این مقاله از مدل دراستیک برای ارزیابی تابآوری بر مبنای آسیبپذیری ذاتی آبخوان بر اساس مدلMODFLOW و ردیابی حرکت ذرات در آبخوان به وسیلۀ MODPATH برای تعیین ناحیۀ گیرش چاهها استفاده شده است. با تلفیق نتایج هر دو مدل در محیط GIS نقشۀ ریسک آلودگی و میزان تابآوری چاههای آب شرب در محدودۀ شهرستان مراغه به صورت ناحیهای و در محدودۀ ناحیۀ گیرش چاههای آب شرب تعیین شد. همچنین، تعیین تابآوری بر اساس آسیبهای ناشی از آلایندهها به آبخوان در محدودۀ حریم کیفی چاهها از یک مدل ارزیابی کیفی بر اساس آلایندهها برای تعیین دقیقتر حریم کیفی استفاده شد. بیشتر چاههای شرب موجود در محدوده با تابآوری کمتر با کاربری اراضی کشاورزی بود. میزان نیترات در چاههای آب شرب مراغه به طور میانگین mg/L3/7 بوده که پایین از حد استاندارد است. میزان فسفات نیز به طور میانگین mg/L35/0 بوده که بالاتر از حد استاندارد آن است. با توجه به تعیین حریم کیفی چاه شرب در سالهای مختلف باید حریم کیفی بزرگتری (دهساله) برای چاههای این مناطق در نظر گرفته شود. برای مناطق با تابآوری زیاد و کاربریهای اراضی دیگر میتوان حریم حفاظتی کوچکتری اعمال کرد.