کاربرد تحلیل عرصههای تصمیمگیری در بازآفرینی فرهنگ مبنا، با رهیافت گردشگری در محلههای تاریخی (مطالعۀ موردی: محلۀ ظهیرآباد تهران)
نویسندگان
1 دکتری جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه تهران
2 دکتری معماری دانشگاه آزاد اسلامی واحد گچساران
3 کارشناس ارشد برنامهریزی شهری دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز
4 دانشجوی دورۀ دکتری جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه تهران
doi
10.22059/jurbangeo.2018.251935.864چکیده
تغییرات اقتصاد ملی و بینالمللی کشورها در دو دهۀ پایانی سدۀ بیستم میلادی و لزوم تعدیل شیوههای مداخله در نواحی شهری براساس نیازهای محلی، سبب شده است ابزارهای سنتی بهکار گرفتهشده برای تجدید حیات شهرها که بهتنهایی توان رویارویی با علل بروز افت شهری ندارند به چالش دچار شوند. حرکت دیدگاهها از مداخلات بزرگمقیاس، پروژهمحور و دولتمحور بهسوی بازآفرینی محلی و فرایندمحوری با تکیه بر ظرفیتهای درونی و مشارکتمحور، از ویژگیهای بارز بازآفرینی شهری فرهنگ مبناست. در این میان، گردشگری فرهنگی بهعنوان تسهیلکنندۀ این بازآفرینی، در حال تبدیلشدن به رهیافتی کارآمد و پایدار است. هدف پژوهش توصیفی-تحلیلی و کاربردی حاضر، تبیین ارتباط این دو مقوله با استفاده از روش/ فن تحلیل عرصههای تصمیمگیری در توسعۀ گردشگری فرهنگی محلۀ تاریخی ظهیرآباد منطقۀ 20 شهرداری تهران است. نتایج نشان میدهد این روش/ فن با قابلیتی که در ارتباطگیری گسترده با طیف وسیعی از عوامل تأثیرگذار بر فرایند بازآفرینی دارد بههمراه تقویت اقتصاد و ساختار مدیریت محلهای، در اولویت برای آغاز برنامهریزی بازآفرینی این محله قرار دارد.
