شناسایی محل اسکان اضطراری در زمان وقوع سیلاب با استفاده از GIS (مطالعۀ موردی: استان چهارمحال و بختیاری)
نویسندگان
1 دانشآموختۀ کارشناسی ارشد، گروه سنجش از دور و GIS، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 استادیار گروه سنجش از دور و GIS، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
3 استادیار گروه سنجش از دور و GIS، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
10.22059/ije.2021.307855.1370چکیده
بحرانهای طبیعی قابل پیشگیری نیستند، اما میتوان با تکیه بر فنون مهندسی و نوآوریهای علمی، میزان خسارتهای بهوجودآمده در بخش مالی و جانی آن را بهشدت کاهش داد. بخشهای زیادی از ایران از جمله مناطق حادثهخیز در جهان محسوب میشود که نیازمند توجه خاص قبل از وقوع بحران است. استان چهارمحال و بختیاری با توجه به موقعیت جغرافیایی و شرایط اقلیمی خاص آن از جملۀ این مناطق است که مکانیابی اسکان اضطراری وقوع سیلاب در این استان را بااهمیت میکند. در تحقیق حاضر از روش مبتنی بر تدوین پرسشنامۀ محققساخته و بررسی اسناد کتابخانهای و مدلهای آماری استفاده شده است. بنابراین، با استفاده از روش فرایند تحلیل سلسلهمراتبی (AHP) مکانهای ایمن هنگام وقوع سیلاب و آمادهسازی معیارها و زیرمعیارهای موجود شناسایی شد. سپس، با استفاده از اطلاعات آماری فازی- سلسلهمراتبی (FAHP) مقادیر ارزش هر یک از معیارها و زیرمعیارها مشخص شده و وزن نهایی محاسبه شده و نقشههای مربوطه در محیط GIS برای نمایش هرچه بهتر تهیه و تدوین شد. نتایج بهدستآمده نشان داد شهرکرد کمترین میزان خطرپذیری را در بین شهرستانهای استان در اختیار دارد و بهترتیب، شمال و شمال شرق بروجن، اردل و قسمتهای مرکزی و جنوب کوهرنگ و قسمتهای شمالی لردگان ایمنی بیشتری نسبت به قسمتهای شمالی شهرستان دارند.