شناسایی محل اسکان اضطراری در زمان وقوع سیلاب با استفاده از GIS ‌(مطالعۀ موردی: استان چهارمحال و بختیاری)

نویسندگان

1 دانش‌آموختۀ کارشناسی ارشد، گروه سنجش از دور و GIS، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران‌

2 استادیار گروه سنجش از دور و GIS، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

3 استادیار گروه سنجش از دور و GIS، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

doi
10.22059/ije.2021.307855.1370
چکیده

بحران‌های طبیعی قابل پیشگیری نیستند، اما می‌توان با تکیه بر فنون مهندسی و نوآوری‌های علمی، میزان خسار‌ت‌های به‌وجودآمده در بخش مالی و جانی آن را به‌شدت کاهش داد. بخش‏های زیادی از ایران از جمله مناطق حادثه‌خیز در جهان محسوب می‌شود که نیازمند توجه خاص قبل از وقوع بحران است. استان چهارمحال و بختیاری با توجه به موقعیت جغرافیایی و شرایط اقلیمی خاص آن از جملۀ این مناطق است که مکان‌یابی اسکان اضطراری وقوع سیلاب در این استان را بااهمیت می‏کند. در تحقیق حاضر از روش مبتنی بر تدوین پرسشنامۀ محقق‌ساخته و بررسی اسناد کتابخانه‏ای و مدل‌های آماری استفاده شده است. بنابراین، با استفاده از روش فرایند تحلیل سلسله‌مراتبی (AHP) مکان‏های ایمن هنگام وقوع سیلاب و آماده‏سازی معیارها و زیرمعیارهای موجود شناسایی شد. سپس، با استفاده از اطلاعات آماری فازی- سلسله‌مراتبی (FAHP) مقادیر ارزش هر یک از معیارها و زیرمعیارها مشخص شده و وزن نهایی محاسبه شده و نقشه‏های مربوطه در محیط GIS برای نمایش هرچه بهتر تهیه و تدوین شد. نتایج به‌دست‌آمده نشان داد شهرکرد کمترین میزان خطرپذیری را در بین شهرستان‏های استان در اختیار دارد و به‌ترتیب، شمال و شمال شرق بروجن، اردل و قسمت‌های مرکزی و جنوب کوهرنگ و قسمت‏های شمالی لردگان ایمنی بیشتری نسبت به قسمت‏های شمالی شهرستان دارند.