راهبردهای کاهش آسیبپذیری بافت مسکونی در برابر خطر زلزله (مطالعۀ موردی: منطقۀ 6 شهر تهران)
نویسندگان
1 کارشناس ارشد مخاطرات انسانی دانشگاه تهران
2 استادیار گروه جغرافیای انسانی دانشگاه تهران
3 استادیار گروه جغرافیای طبیعی دانشگاه تهران
doi
10.22059/jurbangeo.2018.225776.657چکیده
مدیریت مخاطرات در برنامهریزی شهری اهمیت و جایگاه ویژهای در کاهش حجم آسیبهای طبیعی و تلفات انسانی دارد. ارزیابی آسیبپذیری شهرها در برابر این مخاطرات بهعنوان عوامل تعیینکنندة میزان خطر میتواند از ابعاد مختلف، به کاهش خسارات کالبدی، اقتصادی و اجتماعی ناشی از وقوع چنین حوادثی منجر شود. مطالعة حاضر با هدف ارائة راهکارهایی برای کاهش آسیبپذیری بافت مسکونی منطقة 6 تهران در برابر زلزله، در دو مرحله صورت گرفت. در مرحلة اول، بافت مسکونی از ابعاد آسیبپذیری (بنا، سکونتگاه، فیزیکی، اجتماعی و انسانی) بررسی شد. جامعة آماری این مرحله، سرپرستان خانوارهای منطقة 6 هستند که درمجموع 331 خانوار به نسبت ساختمانهای مسکونی، با روش نمونهگیری طبقهبندی از محلههای منطقة یادشده انتخاب و بررسی شدند. ابزار اندازهگیری در این مطالعه پرسشنامه است که روایی آن به کمک استادان و کارشناسان تأیید شد. پایایی مقیاسهای آن 682/0 و 792/0 بهدست آمد و محاسبه و تأیید شد. ارزیابی آسیبپذیری با تکنیکهای فازی، و ارزیابی فضایی با تحلیلهای فضایی میانیابی (کریجینگ) صورت گرفت. درنهایت، با استفاده از روش FUZZY AHP، میزان اهمیت عوامل بهکاررفته تعیین، و میزان کل آسیبپذیری منطقه در پنج بعد آسیبپذیری مشخص شد. براساس نتایج پهنهبندی آسیبپذیری کل، محلههای امیرآباد، نصرت، قزلقلعه، دانشگاه تهران و پارک لاله آسیبپذیری کم (6/0-73/0) و محلههای شریعتی، آرژانتین-ساعی، بهجتآباد و گاندی آسیبپذیری متوسطی دارند (4/0- 6/0). یافتههای پژوهش در مرحلة دوم نشاندهندة قوتها، ضعفها، فرصتها و تهدیدهاست. 22 کارشناس و استاد صاحبنظر، پرسشنامة این مرحله را مدنظر قرار دادند. درنهایت، با استفاده از مدل SWOT راهکارهای کاهش آسیبپذیری در منطقه ارائه شد. براساس نتایج پژوهش نیز راهبردهای تهاجمی مهمترین راهبردهای شناساییشده هستند.