غلظت عناصر سنگین و سمی در پایین دست باطله های معدنی مس سونگون و نقش بستر آهکی رودخانه در کاهش غلظت آلایندهها
نویسندگان
1 کارشناس ارشد محیط زیست، دانشکدۀ علوم طبیعی، دانشگاه تبریز
2 دانشیار گروه علوم زمین، دانشکدۀ علوم طبیعی، دانشگاه تبریز
3 استادیار گروه علوم زمین، دانشکدۀ علوم طبیعی، دانشگاه تبریز
4 کارشناس ارشد محیط زیست، مجتمع مس آذربایجان، شرکت ملی صنایع مس ایران
doi
10.22059/ije.2020.301163.1336چکیده
هر رودخانه ظرفیت پذیرش آلایندههای ورودی و خودپالایی آن را تا حدود معینی دارد، بنابراین بررسی کیفیت آب رودخانهها و آگاهی از روند تغییرات توان خودپالایی، از اهمیت زیادی برخوردار است. آبهای خروجی فعالیتهای معدنکاری مس سونگون واقع در شمال غرب ایران که در آبراههها و رودخانهها جریان مییابد، منجر به افزایش بار فلزات سنگین در رودخانهها میشود. به این منظور، در محدودۀ معدن مس سونگون در 9 ایستگاه از رودخانههای سونگونچای، پخیرچای، ارغنهچای، میانکافه و ایلگینه نمونهبرداری انجام گرفت و پارامترهای pH، EC، TDS، TSS و غلظت فلزات سنگین آنالیز شد. شاخص فلزی و شاخص آلودگی فلز سنگین HPI برای بررسی آلودگی فلزات سنگین استفاده شد. میزان کاهش آلایندهها طی مسیر رودخانه و همبستگی این تغییرات با pH که از مهمترین عوامل مؤثر در خودپالایی رودخانه است، بررسی شد. همچنین، رابطۀ بین غلظت آلایندهها در رودخانه با غلظت عناصر سنگین در خاک و رسوب منطقه مقایسه شد و مشخص شد که پراکندگی غلظت عناصر سنگین در آب با رسوب مرتبط است و تحت تأثیر تغییرات pH قرار دارد و افزایش pH در نتیجۀ واکنش آب با سنگهای آهکی در بستر رودخانه موجب افزایش توان خودپالایی رودخانه میشود و با دور شدن از معدن، غلظت آلایندهها روند کاهشی دارد.