سنجش احساس امنیت در بافت محلات شهری با تأکید بر پارامترهای اجتماعی (مطالعۀ موردی: منطقۀ 6 شهرداری اصفهان)
نویسندگان
1 دانشیار گروه برنامهریزی شهری دانشکدة علوم جغرافیایی و برنامهریزی، دانشگاه اصفهان
2 کارشناس ارشد برنامهریزی شهری دانشکدة علوم جغرافیایی و برنامهریزی، دانشگاه اصفهان
doi
10.22059/jurbangeo.2017.135737.332چکیده
برحسب رویکرد جامعهشناسی امنیت، نمیتوان امنیت را بهتنهایی بهعنوان یک وضعیت بدون ارتباط با عوامل اجتماعی آن تحلیل کرد. درنتیجه، هدف اصلی این پژوهش سنجش میزان اثرگذاری عوامل اجتماعی بر احساس امنیت در منطقة 6 شهرداری اصفهان و ارائة راهکارهایی بهمنظور حذف عوامل ناامنی در منطقه است. روش تحقیق در این بررسی توصیفی-تحلیلی است. بدین منظور، با استفاده از نظریههای مربوط به موضوع تحقیق، شاخصهای اجتماعی مورد نظر بهدست آمد. شایان ذکر است متغیرهای تحقیق از نظر روایی و پایایی در سطحی قابلقبول ارزیابی شد. براساس فرمول کوکران، حجم نمونه 382 نفر درنظر گرفته شد و پرسشنامهها از طریق نمونهگیری تصادفی خوشهای بین شهروندان منطقة 6 شهرداری اصفهان توزیع شد. نتایج بررسیها نشان داد احساس امنیت در منطقة 6 شهرداری اصفهان در سطحی پایین قرار دارد (83/17-=t) و بین عوامل اجتماعی و احساس امنیت شهروندان در محلات منطقة 6 رابطة معناداری وجود دارد. همچنین، مشخص شد عوامل اجتماعی مؤثر بر احساس امنیت بین محلات در منطقة 6 شهرداری اصفهان تفاوت معناداری دارد؛ بنابراین، با شناسایی این عوامل در محلات و مشخصشدن میزان اثرگذاری آنها و شناسایی ضعفهای محلات میتوان با اقداماتی مؤثر در پیشگیری از جرایم، تدابیری را تدوین و اجرا کرد. به همین منظور، با توجه به نتایج آزمونها، در پایان پیشنهادهایی برای بهبود وضعیت محلات ارائه میشود.