امکانسنجی بهکارگیری مدل شبیهسازی – بهینهسازی برای ارزیابی تصمیمهای مبتنی بر پیوند آب – انرژی – غذا با لحاظ خسارتهای محیط زیستی
نویسندگان
1 دانش آموختۀ کارشناسی ارشد، گروه مهندسی منابع آب، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
2 استادیار گروه مهندسی منابع آب، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.
doi
10.22059/ije.2020.292514.1241چکیده
رشد جمعیت و همراه با آن، افزایش نیازهای حیاتی، سبب به وجود آمدن مفهوم پیوند آب – انرژی – غذا و افزایش توجه به آن شده است تا بتوان با استفاده از این مفهوم، از منابع در دسترس بهصورت بهینه استفاده کرد. یکی از مسائل مهم در استفادۀ بهینه از منابع که کمتر مورد توجه قرار گرفته است و به اندازهای که به بحثهای هزینه و سود پرداخته شده به آن توجه نشده، در نظر گرفتن خسارتهای محیط زیستی است. نکتۀ دیگر در کنار استفادۀ بهینه از منابع، توجه به تأمین پایدار نیازهاست تا در مدت بهرهبرداری، بخشهای مختلف سیستم دچار اختلال نشوند. همچنین، تأثیرگذار بودن خود پیوند در تصمیمها نیز مهم است، چون در صورت تأثیرگذاری اندک آن، نیازی به پیچیده کردن مدل تصمیم نخواهد بود. در مطالعۀ حاضر، مدل ریاضی پیوند آب – انرژی – غذا در یک منطقۀ مطالعاتی با دو هدف حداقلسازی هزینهها و حداکثرسازی قابلیت اطمینان پیادهسازی شد و با استفاده از الگوریتم بهینهسازی جامعۀ مورچهها، جوابهای بهینه به دست آمد. همچنین، تأثیر در نظر گرفتن و نگرفتن پیوند بین منابع مصرفی و تأثیر آن بر هزینهها بررسی شد. نتایج نشان داد در نظر گرفتن خسارتهای محیط زیستی، بدون وضع سیاستهای تشدید این آثار، تأثیری در تصمیمها نمیگذارد و فقط سبب رشد هزینههای سیستم میشود. بررسی تأثیرگذاری پیوند، مشخص کرد که در نظر گرفتن پیوند، بهینهترین حالت در تصمیمهای با هدف حداقلسازی هزینهها را دارد و سبب عملکرد بهتری در حداکثرسازی شاخص قابلیت اطمینان کلی سیستم، بدون تأثیر منفی بر سایر بخشها میشود.