تحلیل ساختار ژئومورفولوژی در مکان یابی و توسعه نقاط شهری (مطالعه موردی: شهر مریوان)
نویسندگان
1 عضو هیات علمی دانشگاه پیامو نور سنندج
2 استاد گروه ژئومورفولوژی، دانشگاه تبریز
3 دانشیار گروه ژئومورفولوژی دانشگاه تبریز
4 استاد گروه ژئومورفولوژی، دانشگاه تبریز
doi
10.22034/gp.2020.10538چکیده
ارامترهای طبیعی از عوامل اصلی و تعیینکننده جهات توسعهی فیزیکی شهرهای کوهستانی نظیر مریوان محسوب میشوند. بنابراین شناسایی و ارزیابی عوامل تأثیرگذاربر توسعه فیزیکی این شهر از اهمیت بسزایی برخوردار است. برای این کار از شاخصهای پهنهبندی ارتفاعی، شیب و جهت شیب، گسل، نقاط کانونی وقوع زلزله، فرسایش و آبراهههای اصلی و فرعی استفاده شده است. تحقیق کاربردی و روش انجام آن توصیفی_ تحلیلی میباشد برای ارزیابی و مدلسازی نواحی مناسب توسعه از مدل منطق فازی استفادهشده است. بهطوریکه هرکدام از لایهها با توجه به توابع عضویتی فازی در محیط GIS فازی سازی شدهاند و سپس عملگر ضرب، جمع و مقادیر مختلف گامای فازی، روی این لایهها اجراشده است. پس از رویهم گذاری و ضرب لایههای فازی شده، نقشه پهنهبندی مسیر مناسب توسعه شهر تهیه گردید و در 5 کلاس کاملاً مناسب، نسبتاً مناسب، مناسب، نامناسب و کاملاً نامناسب برای توسعه تقسیمبندی گردید. نتایج نشان داد مناسبترین مسیر برای توسعه آتی شهر مریوان سمت شرقی و تا حدی جنوب شرقی این شهر میباشد.