ارزیابی آسیب پذیری بخش های کلیدی اقتصاد در شرایط ریسک غیرعملیاتی (مطالعه موردی: استان تهران)
نویسندگان
1 عضو هیأت علمی دانشکده اقتصاد دانشگاه علامه طباطبائی
2 دانشجوی کارشناسی ارشد دانشکده اقتصاد دانشگاه علامه طباطبائی
3 هیأت علمی دانشکده اقتصاد دانشگاه علامه طباطبائی
doi
10.22059/jte.2016.58947چکیده
پیشرفتهای فناوری در بخشهای مختلف و در نظر گرفتن سرعت و دقت به عنوان بخشی جدانشدنی از فرایند تصمیمگیری در عصر اقتصاد دانایی محور، سبب شده است تا اقتصاد سوانح نیز به منظور ارزیابی ریسک و مدیریت آن در برنامهریزیهای ملی و منطقهای، از اهمیت ویژهای برخودار شود. توسعة مدلهای مورد استفاده در این بخش، موجب شده که علاوه بر توجه به آثار مستقیم وقوع سوانح در اقتصاد، به پیامدهای غیرمستقیم آن نیز توجه شود. هرچند مطالعاتی در این عرصه در ابعاد بینالمللی انجام شده، اما این مطالعه از نظر قلمرو موضوعی و مکانی، دارای نوآوریهایی است که آن را از سایر مطالعات انجام گرفته متمایز میکند. این پژوهش با توجه به جایگاه استان تهران در تولید ناخالص داخلی و نیز آسیبپذیری آن در وقوع سوانحی همچون زلزله، با استفاده از جدول داده-ستاندة استانی (14 بخشی) استخراج شده به روشFLQ تعمیمیافته از جدول داده-ستاندة ملی به هنگام شده با روش راس سال1390 (فعالیت در فعالیت با فرض تکنولوژی فعالیت) مرکز پژوهشهای مجلس، به محاسبه آسیبپذیری این استان در شرایط ریسک غیرعملیاتی میپردازد. نتایج حاصل از انجام پژوهش نشان میدهد که بخشهای صنعت، عمده فروشی، خردهفروشی، تعمیر وسایل نقلیه و کالاها و بخش حمل و نقل، انبارداری و ارتباطات بخشهای با اولویت سرمایهگذاری پس از سانحه نسبت به سایر بخشها میباشند. طبقهبندی : H54, R15, R58