برنامهریزی عرضه بهینه انرژی پایدار با استفاده از مدل برنامه ریزی آرمانی: مطالعه موردی شهرستان اصفهان
نویسندگان
1 استادیار اقتصاد، گروه اقتصاد شهری، دانشگاه هنر اصفهان
2 دانشجوی کارشناسی ارشد اقتصاد شهری، دانشگاه هنر اصفهان
3 استادیار اقتصاد گروه اقتصاد دانشگاه اصفهان
doi
10.22059/jte.2016.58459چکیده
گسترش نیازمندی های محلی به انرژی، لزوم برنامه ریزی منطقهای انرژی را در فرایند کلان برنامه ریزی انرژی مهم جلوه می دهد. از این نظر که قسمتی از اثرات مستقیم بیرونی تولید و مصرف انرژی به صورت محلی اثر گذار است، کمتر در فرایندهای کلان برنامه ریزی انرژی دید می شود. لذا در این مقاله سعی شده است موضوع تداوم عرضه انرژی، امکان دسترسی بلند مدت به منابع و کاهش آلایندگی ها از بعد محلی بررسی شود. شهرستان اصفهان به عنوان نمونه برای مطالعه انتخاب و ترکیب بهینه عرضه انرژی الکتریکی ناشی از انرژیهای جایگزین مانند خورشیدی، بادی و گازی در بازه زمانی 10 سال آینده بر اساس اهداف آرمانی مورد بررسی قرار گرفت.مدل برنامه ریزی آرمانی پیش نهادی، بر اساس پیش بینی تقاضای مصرفی، توان جایگزینی انرژیهای نو، هزینههای سرمایهای و حداقل کردن انتشار آلایندها ناشی از تولید، سبد بهینهای را برای تولید انرژی الکتریکی پیشنهاد می کند. نتایج این تحقیق نشان میدهد سهم تولید انرژی های خورشیدی و بادی در طی 10 سال آینده باید به هشت درصد کل مصرف برسد و برای جبران کمبود عرضه انرژی الکتریکی، از توان شبکه برق سراری (تولید غیر محلی) استفاده شود، در این شرایط با هزینه سرمایهای یکسان نسبت ادامه روند موجود، میزان آلایندگی کمتری به صورت منطقه ای را شاهد خواهیم بود.
