مقایسه اثربخشی طرحواره درمانی و تحلیل رفتار متقابل بر مهارتهای ارتباطی زوجین متقاضی طلاق
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری، گروه روانشناسی، واحد تنکابن، دانشگاه آزاد اسلامی، تنکابن، ایران
2 استادیار، گروه مشاوره، واحد تنکابن، دانشگاه آزاد اسلامی، تنکابن، ایران
3 استادیار، گروه مشاوره، واحد تنکابن، دانشگاه آزاد اسلامی، تنکابن، ایران
4 دانشیار گروه روانشناسی، واحد تنکابن، دانشگاه آزاد اسلامی، تنکابن، ایران
doi
چکیده
هدف: مطالعه حاضر باهدف مقایسه اثربخشی طرحواره درمانی و تحلیل رفتار متقابل بر مهارتهای ارتباطی زوجین متقاضی طلاق انجام شد.مواد و روش ها: روش پژوهش نیمه آزمایشی از نوع گروه کنترل با پیشآزمون، پسآزمون و پیگیری سهماهه بود. جامعه آماری این مطالعه شامل کلیه زوجین متقاضی طلاق بودند که از مهرماه تا دیماه سال 1397 به دلیل وجود تعارض شدید از سوی دادگاه خانواده به مراکز مشاوره و خدمات روانشناختی دارای پروانه از سازمان نظام روانشناسی شهر رشت ارجاع دادهشده بودند. 45 نفر از افراد واجد شرایط بر اساس معیارهای ورود و خروج و به شیوه نمونهگیری هدفمند انتخاب شدند و در دو گروه آزمایش و کنترل بهصورت تصادفی قرارگرفتهاند. ابزار گردآوری دادهها پرسشنامه مهارتهای ارتباطی کوئیندام (2004) بود. هر دو گروه آزمایش و گروه کنترل، با استفاده از ابزار پژوهش مورد پیشآزمون قرار گرفتند.یافته ها: یافته های پژوهش نشان داد طرحواره درمانی نسبت به درمان تحلیل رفتار متقابل در میزان بهبود مهارت ارتباطی اثربخشی بیشتری دارد.نتیجه گیری: باتوجه به نتایج، پیشنهاد میگردد در راستای بهبود مهارتهای ارتباطی، بهکارگیری روش طرحواره درمانی، بیشازپیش موردتوجه قرار گیرد.
