تحلیل جایگاه حکمروایی شایستۀ شهری و برنامهریزی راهبردی آن (مطالعۀ موردی: شهر بیرجند)
نویسندگان
1 کارشناس ارشد جغرافیا و برنامهریزی شهری دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان
2 استادیار گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری دانشگاه سیستان و بلوچستان، زاهدان
3 استادیار گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه بیرجند، بیرجند
doi
10.22059/jurbangeo.2016.60641چکیده
نیمنگاهی به وضعیت مدیریت شهری و منطقهای در ایران نشان میدهد که به دلایلی چون تمرکزگرایی، برونزا بودن برنامهها و طرحها و اقتصاد مبتنی بر نفت، مدیریت شهری در سیطرۀ دولت است و مدام از مدیریت یکپارچه و سیستمی فاصله گرفته است. شدت روزافزون مقیاس شهرها و محیطهای پیرامون و گستردگی و پیچیدگی مسائل آنها، همچنین اثبات ناکارآمدی سیستمهای سنتی تصمیمگیری بالا به پایین سبب گرایش به سوی سیستمهایی شده است که در آن تصمیمهای بزرگ و کوچک با اشتراک بین صاحبان منافع اتخاذ شوند. حکمروایی شایستۀ شهری به دنبال تحقق همین اهداف است. بر این اساس هدف از پژوهش حاضر، سنجش وضعیت حکمروایی شایستۀ شهری و نشان دادن نقش تسهیلکنندۀ شهروندان در دستیابی به این هدف والا است. روش تحقیق توصیفی - تحلیلی و روش گردآوری اطلاعات میدانی است و از ابزار پرسشنامه استفاده شده است. برای تحقق این هدف 385 پرسشنامه از شهروندان و 32 پرسشنامه از کارشناسان و متخصصان شهرداری و شورای شهر جمعآوری شده است. نتایج پژوهش در مدلSWOT نشان میدهد که موقعیت حکمروایی شایسته در شهر بیرجند از میان چهار حالت تهاجمی، محافظهکارانه، رقابتی و تدافعی در موقعیت تدافعی قرار دارد. بر این اساس با توجه به وضعیت موجود، راهبردهای مربوط به این موقعیت (حالت تدافعی) ارائه گردیده و با استفاده از ماتریس کمی برنامهریزی راهبردی ((QSPM اولویت راهبردها مشخص شده است.