زیستپذیری شهری: مفهوم، اصول، ابعاد و شاخصها
نویسندگان
1 دانشیار دانشکدۀ هنر و معماری دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
2 استادیار دانشکدۀ علوم جغرافیایی دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
3 دانشجوی دکتری جغرافیا و برنامهریزی شهری دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
4 دانشیار دانشکدۀ علوم جغرافیایی دانشگاه خوارزمی، تهران
5 استاد دانشکدۀ علوم جغرافیایی دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران
doi
10.22059/jurbangeo.2016.58120چکیده
امروزه، شهرها مکان اصلی کار و زندگی بخش عمدۀ بشر شدهاند، بهطوری که بیش از 50% از جمعیت 7 میلیارد نفری جهان در شهرها زندگی میکنند. از این رو، توجه به کیفیت زندگی، شرایط، امکانات و نیازهای ساکنان شهرها، مسئلهای حیاتی است. نظر به مشکلات متعدد شهرها، رویکردهای مختلفی برای ارتقا و بهبود شرایط زندگی در آنها پیشنهاد و مطرح شده است که زیستپذیری شهری یکی از آنها است. امروزه زیستپذیری در بیشتر کشورهای توسعهیافته به عنوان یک اصل راهنما در چارچوب گفتمان پایداری در سیاستگذاریها و برنامهریزی شهری گسترش پیدا کرده است. این مقاله ضمن معرفی زیستپذیری به عنوان رویکرد غالب در برنامهریزی شهری جهان معاصر؛ خاستگاه نظری، دیدگاههای تأثیرگذار و ادبیات نظری- تجربی، ابعاد و شاخصهای آن را بررسی کرده است. این تحقیق به لحاظ هدف بنیادی- نظری و دادههای آن، به روش کتابخانهای – اسنادی فراهم آمده است. یافتههای مقاله بیانگر این موضوع است که با توجه به شرایط امروز، در بیشتر شهرهای جهان توافق کلی دربارۀ اهمیت و ضرورت شناخت، تحلیل و تبیین زیستپذیری شهری در ابعاد گوناگون وجود دارد؛ اما اجماع نظر دربارۀ تعریف، اصول، معیارها و شاخصهای آن وجود ندارد. مهمترین علت این امر را میتوان در وابستگی مستقیم این مفهوم به شرایط مکانی، زمانی و مهمتر از همه، بستر اجتماعی- اقتصادی و مدیریتی جامعۀ هدف دانست.