فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

هدف این پژوهش، مقایسه اثربخشی مداخله مثبت‌نگر گروهی و فردی بر ابعاد جسمانی و هیجانی دختران نوجوان بی‌سرپرست/بد سرپرست مبتلا به افسردگی مداوم بود. جامعه آماری شامل دختران نوجوان بی‌سرپرست/بدسرپرست شهرستان بناب بود. با روش نمونه‌گیری دردسترس، 45 نفر با تعداد مساویدر گروه کنترل (15 نفر)، گروه آزمایش انفرادی (15 نفر انفرادی) و گروه آزمایشی گروهی (15 نفر) انتخاب و به شکل تصادفی جایگزین شدند. گروه‌های آزمایشی مداخله مثبت‌نگر فردی و گروهی را دریافت کردند؛ اما گروه کنترل مداخله‌ای دریافت نکرد. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه افسردگی بک گردآوری شدند. نتایج تحلیل واریانس مکرر نشان‌دهندۀ اثربخشی مداخله مثبت‌نگر فردی در مقایسه با مداخله مثبت‌نگر گروهی در بهبود علایم هیجانی افسردگی مداوم بود. در گروه مداخله مثبت‌نگر فردی، میانگین نمرات علایم هیجانی افسردگی مداوم در پس‌آزمون (میانگین= 67/0) و پیگیری (میانگین= 93/0)، بسیار پایین‌تر از گروه مداخله مثبت‌نگر گروهی (میانگین پس‌آزمون=20/2؛ پیگیری=33/2) و گروه کنترل (میانگین پس‌آزمون= 93/2؛ پیگیری=57/2) بود. با وجود اینکه میانگین نمرات علایم جسمانی افسردگی مداوم در گروه مداخله مثبت‌نگر فردی در پس‌آزمون (میانگین= 07/1) و پیگیری (میانگین= 47/1) نیز همچنان پایین‌تر از گروه مداخله مثبت‌نگر گروهی (میانگین پس‌آزمون= 13/2؛ پیگیری=33/2) و گروه کنترل (میانگین پس‌آزمون= 70/3؛ پیگیری=43/3) بود؛ ولی مداخله مثبت‌نگر فردی و گروهی تأثیر معنی دار یکسانی بر علایم جسمانی افسردگی مداوم داشتند؛ بنابراین، میزان اثربخشی مداخله مثبت‌نگر گروهی و فردی بر علایم هیجانی بیشتر از علایم جسمانی افسردگی مداوم دختران بود.