تحلیل تأثیر مالیات تورمی بر تخصیص منابع و رفاه در اقتصاد ایران: ارائۀ یک الگوی رشد درون زای نئوکلاسیکی با لحاظکردن فراغت و اثرات جانبی تولید
نویسندگان
1 دانشیار اقتصاد دانشکدة علوم اداری و اقتصاد دانشگاه اصفهان
2 استادیار اقتصاد دانشکدة علوم اقتصادی و سیاسی دانشگاه شهید بهشتی
3 استاد اقتصاد دانشکدة علوم اداری و اقتصاد دانشگاه اصفهان
doi
10.22059/jte.2015.55082چکیده
بسیاری از پژوهشگران به موضوع چگونگی اثرگذاری مالیات تورمی بر تخصیص منابع و رفاه[1] توجه کردهاند؛ موضوعی که تاکنون بحثبرانگیز بوده است. در این مطالعه در یک الگوی رشد درونزای نئوکلاسیکی با فراغت و پول در تابع مطلوبیت و اثرات جانبی تولید چگونگی تأثیرگذاری رشد پول اسمی، به منزلة ابزار تأمین مالی، بر تخصیص منابع و رفاه آزمون میشود. این مطالعه، نسبت به مطالعات دیگر، از دو جنبه متفاوت است: 1. در یک الگوی بهینهیابی پویا معادلات مربوط به نسبت مصرف و ماندههای واقعی پول[2] نگهداریشده به تولید ناخالص داخلی، فراغت، ذخیرة سرمایه، تولید و سطح رفاه در وضعیت یکنواخت به صورت تابعی از پارامترهای الگو استخراج شده است؛ 2. در هر یک از آنها تحلیل حساسیت نسبت به نرخ مالیات تورمی صورت میگیرد. بدون اثرات جانبی تولید نتایج حاصل از تحلیل حساسیت در وضعیت یکنواخت بیانگر آن است که با افزایش نرخ مالیات تورمی نسبت مصرف به تولید ناخالص داخلی ثابت میماند، اما نیروی کار، ذخیرة سرمایه و تولید افزایش مییابد. با کاهش نسبت ماندههای واقعی به تولید و فراغت نیروی کار، سطح رفاه اجتماعی در وضعیت یکنواخت کاهش مییابد. با لحاظکردن اثرات جانبی تولید، ذخیرة سرمایه و تولید با شدت بیشتری افزایش مییابد و سطح رفاه در وضعیت یکنواخت افزایش مییابد. [1]. welfare [2]. real money balances