فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

به منظور طراحی یک سیستم تشخیصی و سنجش دقیق P. betae در چغندرقند سه روش میکروسکوپی، سرولوژیکی و مولکولی روی یک رقم حساس به عامل و ناقل بیماری ریزومانیای چغندرقند با یکدیگر مقایسه شدند. ابتدا رقم حساس رجینا در مخلوط مساوی از خاک آلوده و کمپوست در گلخانه کشت شد. پنج هفته پس از کاشت، ریشه گیاهان در محلول اسید فوشین- لاکتوفنل رنگ آمیزی شد. آزمون الایزا با استفاده از آنتی بادی اختصاصی علیه پروتئین نوترکیب گلوتاتیون- اس- ترانسفراز P. betae بهینه سازی شد. برای این کار عصاره ریشه بوته های سالم و آلوده تهیه و در آزمون DAS- ELISA استفاده شد. حضور P. betae در ریشه گیاهان با استفاده از تکثیر هم زمان منطقه اختصاصی rDNA پلاسمودیوفورومیست ها و آغازگر اختصاصی آن ردیابی شد. وجود سیستوسورهای P. betae در ریشک های بوته هایی که در خاک آلوده بودند مشاهده شد. نتایج آزمون الایزا بوته های سالم و آلوده را از یکدیگر تفکیک نمود. میانگین جذب نوری در طول موج 405 نانومتر در بوته های سالم 126/0، بوته های آلوده 75/0، پروتئین BSA (کنترل منفی) و  GST(کنترل مثبت) به ترتیب 11/ 0 و 45/2 بود. واکنش PCR دو قطعه 454 و 170 جفت باز را در نمونه های آلوده مربوط به منطقه rDNA و نشانگر اختصاصی از P. betae را تکثیر کرد. به این ترتیب به نظر می رسد برای ردیابی سریع P. betae در چغندرقند و سایر میزبان های آن می توان از روش مبتنی بر PCR و برای ارزیابی مقاومت ژرم پلاسم چغندرقند از آزمون الایزا بهره برد.