مقایسه فعالیت احیایی سه ایزوفرم تیوردوکسین گیاه برنج (Oryza sativa) در واکنش با انسولین
نویسندگان
1 کارشناس ارشد بیوتکنولوژی کشاورزی، گروه بیوتکنولوژی کشاورزی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه صنعتی اصفهان
2 استادیار گروه بیوتکنولوژی کشاورزی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه صنعتی اصفهان
doi
10.22103/jab.2012.466چکیده
تیوردوکسینها (Trxs) پروتئینهایی با وزن مولکولی 14-12 کیلودالتون هستند که با داشتن یک گروه تیول-دی سولفید در جایگاه فعالشان (WCG/PPC)، در احیاء برگشتپذیر پیوندهای دیسولفیدی نقش دارند. ایزوفرمهای مختلفی از Trx در گیاهان وجود دارند. ایزوفرمهای f، m، x و y در کلروپلاست، ایزوفرم o در میتوکندری و ایزوفرم h در سیتوزول یافت می شوند. Trx h دارای اهمیت اساسی در رشد و نمو گیاه است. در پژوهش حاضر، توالی ژن های کد کنندهی سه ایزوفرم Trx h از گیاه برنج، با نام های OsTrx1، OsTrx20 و OsTrx23 جداسازی و همسانه سازی شدند. جهت تولید پروتئین نوترکیب، ژن ها در پلاسمید بیانی pET-15b، همسانه سازی و سپس به سویهی مناسبی از باکتری اشریشیا کلی به نام Rosetta (DE3) منتقل شدند. با تحریک پروموتر T7 به وسیلهی IPTG، میزان مناسبی از پروتئینهای نوترکیب تولید و با استفاده از روش کروماتوگرافی جذبی خالصسازی شدند. فعالیت احیایی سه ایزوفرم نوترکیب تولید شده با استفاده از انسولین به عنوان سوبسترای الکترون گیرنده و DTT به عنوان عامل احیا کننده اولیه مورد مقایسه قرار گرفت. هر سه ایزوفرم نوترکیب تولید شده فعال و قادر به احیای انسولین بودند. با این حال سرعت احیای انسولین در واکنش ها کاملا متفاوت بود که می تواند منعکس کننده تفاوت در فعالیت این ایزوفرمها در گیاه و در نتیجه احتمال تفاوت در نقش آن ها نیز باشد